შიგთავსზე გადასვლა

მოლოდინი

თებერვალი 7, 2019

f49627ea96101ea7a1243911660e9556სიჩუმეა და არაფერი ხდება,  ნიშნავს – არსებობას აზრი არ აქვს, იკარგები და უჩინარდები, როგორც ხანძრის შედეგად გადამწვარი ადგილის ფერფლი ჰაერში ქარის მიერ მიმოფანტული. ყველა ლოკაციაზე, სადაც ეს დღეები გადაადგილდები, ცოტ-ცოტა რჩები და არც კი იცი, როდისღა ჩამოცვივდები ბოლო ნამცეცებად.

აზრი, რომელსაც ყველაფერში განუწყვეტლივ ვეძებთ, ახლა მხოლოდ ძველი ჩვევაა და ვეღარ ვივიწყებთ.

თუ შენ იკითხავ, რატომ ბედნიერებისას არ მახსენდები, პასუხად სიჩუმეს მიიღებ. ჰოდა აიღე იგი და მიუჩინე შესაფერისი ადგილი, სადაც გინდა იქ გაიყოლე, გულის ჯიბეში შეინახე, ეცადე უკან გადააგდო – წინ დაგხვდება, ზემოთ აისროლე – ქვემოთ დავარდება, ყუთში გამოკეტე – კარს გააღებ და იქ იდგება, როცა გარეთ გასვლას და ბედნიერებით ტკბობას შეეცდები.

შენი აზრით ხვალ თოვლი მოვა? ასე გადავწყვიტე ამ ზამთარს, აზრების ნაცვლად ფიფქების ძიება, ველოდები და სადაც ვდგავარ, იქ არ ცვივა. ზამთარი, თითქმის, ისე გავიდა, მხოლოდ ორჯერ გადმოყარა სიფრიფანა თეთრი ფიფქები, შიშველი სახით ავყურებდი ზეცას ბედნიერი, ყოველი ცივი ფიფქის დაცემა ჟრუანტელს მგვრიდა, მთელი თვე ძლივს ვიმყოფინე ეგ ემოცია, ისე ვიზოგე, როგორც ჩვენი მოგონებები წლების განმავლობაში. იმდენი ვაგროვე და ერთი თვე ძლივს გამატანინა.

შეიძლება ვდუმდე, მაგრამ ნაბიჯ-ნაბიჯ გიახლოვდები. თუნდაც ამინდის პროგნოზში თოვლი არ იყოს. დამავიწყდა კიდეც რით დაიწყო ეს ამბავი, რა მომაქვს ან მაქვს მოსაყოლი, არც არაფერი, ეს სიჩუმე ყველგანაა, შევეჩვიე და ამბების მოყოლა გადამიყვარდა, თუ არ გისმენენ, რა აზრი აქვს. სხედხართ შენ და სიჩუმე დარაბებს მიღმა, მქრქალად განათებულ ოთახში და საყვარელ მომენტებს იხსენებთ, როგორ იყო მაშინ რომ არ გალაპარაკა და რაღაც დაკარგე, მეორედ რომ სხვამ დაკარგა და მაინც არ გალაპარაკა? მესამედ რომ დააპირე სიტყვის თქმა, გადაგაფიქრებინა და ისე მოგწამლა იმ სიტყვამ, დღემდე ვერ მომჯობინდი. სადღაც სხეულზე ჭრილობასავით აგკვრია, დროდადრო გიღიზიანდება და გექავება, თავს გახსენებს ისევ აქ ვარ და არ დავამდები გაჟღერებამდეო. ასეთი მარტივი სიტყვები ყოველ დღე მილიარდობით ითქმის, მრგვალი დედამიწის ყველა კუთხეში ჟღერს და ამ წინადადებასავით უცნაურია, რომ არსებობენ ადამიანები და ასე ემძიმებათ გააჟღერონ.

ავტობუსში ნაცნობი შემხვდა, მგონი სულ ფიქრობდა, რომ ამქვეყნად წიგნების მეტი არაფერი მაინტერესებს, ახალი მწერალი გაუცნია, “ვერ დავიჯერე, ისე ესმის ამ მწერალს ჩემიო” – პათეტიკურად გადმომცა, აი, მე კიდევ სულაც არ გამკვირვებია, მითუმეტეს რომ ის მწერალი კარგა ხნის გარდაცვლილია. ექვსი გაჩერება არც ისე ბევრია, მაგრამ როცა დიალოგი უინტერესოა, უფრო სწორედ, მონოლოგი, შენ და სიჩუმე კიდევ უფრო ახლოვდებით.

თუ ცას არ შეუძლია ფიფქები ასე მარტივად ყოველ ჯერზე გადმოყაროს, არაუშავს თუ გვიჭირს. არ იცი, როგორ არ მიყვარს სიცივე, მუხლები, ტერფები, თითები საშინლად მტკივა ფიფქების მოლოდინში. როცა ფიზიკურად გტკივა დანარჩენზე ნაკლებად გეფიქრება. თვალები გეხუჭება და ძილი სიზმრების გარეშე მოდის. დილით კი ისევ სიჩუმეს ჩახუტებული იღვიძებ, ისევ – უთოვლო ქალაქში, ისევ – ტკივილით.

როცა ყველა ტკივილთან და სიჩუმესთან თავს კომფორტულად იგრძნობ, ითოვებს.

როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება

აგვისტო 21, 2018

Screenshot_20180821-022105_1როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება,
სად იქნები მაშინ?

ფიქრობ რომ გავქრი? აღარ ვარსებობ. მაგრამ მე აქ ვარ; ვწერ და ვშლი, ვასრულებ და არ ვაქვეყნებ. ზაფხულის დღეები ცხოვრებიდან შემოდგომის სიცოცხლეგამოცლილი ფოთლებივით მცვივა. შენ ფიქრობ, რომ მეც უნდა ვიპოვო ჩემი ადგილი ამ სამყაროში, მე კი არ მესმის, რატომ უნდა ვეკუთვნოდე ერთ ადგილს. ქაოსი ჩემი ნაწილია, გონებაში ათასობით აზრი მწერებივით მიფუსფუსებს და არ შემიძლია ფიქრი შევწყვიტო. ისინი ცოცხალი ორგანიზმები არიან, იბადებიან, ვითარდებიან, მრავლდებიან და აღარ იხოცებიან.

სად? – სად ხარ ახლა. უცნაურია, ადამიანები ქმნიან ადგილებს, არქმევენ სახელებს, ანიჭებენ მნიშვნელობას. მაგრამ ადგილი, სადაც პირველად გნახე მათ შორის ყველაზე გამორჩეულია და არაფრით განსხვავებული დანარჩენი ქუჩებისგან. თუ პირდაპირ გეტყვი რომ საქმე ადგილში არაა, მაინც ვერ გაიგებ. შეიძლება ზუსტად გახსოვდეს, რამდენი საფეხური ჰქონდა კიბეს, რა ფერად იყო შეღებილი შენობები, რამდენჯერ დაიყეფა ძაღლმა რომელიც ავტომობილის ძრავის ხმამ იქვე მიძინებული გამოაფხიზლა. მე სხვანაირდ მახსოვს; მახსოვს სიცივე, თვალების წვა, შენი ხელის ბოლოჯერ შეხება, თავის დახრა და დაპირება, რომ გონს მოვეგებოდი, სისულელეებზე აღარ ვიფიქრებდი, დროს პროდუქტიულად გამოვიყენებდი და საკუთარ რესურსებს არ გავანიავებდი.
ახლა მცივა, ტერფებზე თითებს ნახევრად ვგრძნობ. ჭიქაში ჩაი გრილდება, არ ვეხები, სულ ცოტა, კიდევ რამდენიმე წუთი მინდა ვგრძნობდე იმ ქუჩაზე, ისევ იმ დღეს თავს. ვიდრე ისევ ჩემ ადგილზე დავიწყებ ფიქრს, რომლის გარეშეც შენიანად ვერ აღმიქვამ. რამდენად უნდა გემგვანო, რომ მოგეწონო, მიხვდე, სადაც არ უნდა ვიყო, ამ საყმაროში უადგილოდ მოხეტიალე, მხოლოდ ადამიანი ხარ ჩემი უსაფრთხო სავანე.

რა? – რა ვიცი ადამიანების შესახებ. თვალების ფერი. ლამაზი, თეთრი სახე და თითები გაქვს. როცა ნერვიულობ, თავს მარჯვენა ხელს აყრდნობ და  დუმხარ. სვამ და მღერი, კარგად მღერი. მერე მიდიხარ და მუსიკას წერ, სევდიანს, თუმცა არავის მოსწონს და მერე მაჟორში გადაგაქვს ყველა ნოტი. ცოტა ამსუბუქებს მელანქოლიას დანარჩენების ღიმილიანი სახეები, ასე არ არის? როცა იღიმი საეჭვო არ ხარ, ტვირთი არ ხარ, კარგია შენ გვერდით ყოფნა, რაც უფრო მეტად ღიმილისმომგვრელი ხარ, მით მეტი ფუტკარი გეხვევა, როგორც კი ნექტარი გამოგელევა, ჩვენ ვიცით რაც ხდება და ეს მტკივნეულია. შენ არჩევანს აკეთებ. სხვები უნდა იღიმოდნენ.

როდის? – ადამიანი მზის სხივია. ალბათ, ამიტომაც აგვიანებს. რამდენიმე დღის წინ საინფორმაციო გამოშვებას ვუყურებდი, მხოლოდ ტრაგედიებზე საუბრობდნენ, თან თეფშზე დარჩენილ ცოტაოდენ ბოსტნეულს ჩანგლით ვათამაშებდი, მოლოდინი აუტანელია. ვიდრე იცდი, აუცილებლად ანადგურებ რამეს, იქნება ეს ბოსტნეული თუ ადგილი, რომელზეც გაუნძრევლად დგახარ. უარეს შემთხვევაში – საკუთარ თავს. როდის? და რამდენი დრო გჭირდება რომ ჩემამდე მოაღწიო?

თუ შენ მეხმარები ამქვეყნად საკუთარი ადგილის პოვნაში, მე აუცილებლად ვიპოვი მას, როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება – აღმოვაჩენ, რომ შენ გვერდით ის არ არის.

10 წუთი

ივნისი 12, 2018

by Maan Ali

ზოგჯერ მინდა უბრალოდ ვცხოვრობდე. ამისთვის საკმარისია  გრილ იატაკზე გავწვე და თვალები თეთრ ჭერს არ მოვაშორო. ჩემი უბრალო ცხოვრება განუსაზღვრელი პერიოდულობით მეორდება და 10 წუთს გასტანს, ვიდრე სამყარო კარის ღიობებიდან შემოიპარება, მთელ ოთახს ამოავსებს, აქაც შემავიწროვებს. სიმძიმე სხეულზე დამაწვება, რაც უფრო მეტად მოიპარება, მით მეტად ვიძირები, რაც უფრო მოძრაობ, მით მეტად გითრევს.

ყველა დილა ჩვეულებრივია, საღამოები კი – უცნაური. როცა პატარა ქალაქში ცხოვრობ, ეს “ჩვეულებრივიც” შედარებით პატარა მნიშვნელობით გამოირჩევა, “არაფერი განსაკუთრებულიც” კი მეტს იტევს თავის თავში, ვიდრე პატარა ქალაქის ჩვეულებრივობა, კიდევ იმაზე ცოტას, ვიდრე “ც” სიტყვების ბოლოს.

მაგრამ ამ “ც”-სა და ჩვეულებრივობაში, ადამიანებმა მოახერხეს და იპოვეს რაღაც, რისთვისაც თავგანწირვით იბრძვიან, ბედნიერების ნიღბით შეფარული მატერიები, მხოლოდ დრო არ ჰქონდეთ, იმისთვის რომ ჭეშმარიტ ღირებულებებზე იფიქრონ, ერთი წამით დაფიქრდნენ, სად გადაისროლა ცხოვრებამ და სად უნდოდათ, რომ აღმოჩენილიყვნენ.

წელიწადის ამ დროს, ჩემ ბედნიერებაში ალუბლის ხეები ყვავიან ვარდისფრად და მერე თოვს ისე ლამაზად, ისე არაჩვეულებრივად. ქუჩები ფარფატა სურნელოვანი ყვავილის ფურცლებით იფარება, ალუბლების შეწითლების მოლოდინში, ფუტკრების ხმაურით ვირთობ თავს.

ხანდახან მხოლოდ ფანჯრის რაფებზე ჩამოლაგებული მოხატულქოთნებიანი ყვავილები და დრო მინდა, რომ წყალი დავუსხა. რომ შემეძლოს საკუთარ სხეულზე გადმოვირგავდი, სულ თან ვატარებდი, მათ ნაცვლად გვალვისგან გამომშრალ, დამსკდარ ზედაპირზე სარეველები რომ აღარ ამოვიდოდნენ.

ყველაფერი ყვავილობს, შენ კი ჭკნები. რადიოში ერთი და იმავე სიმღერებს ატრიალებენ. ადამიანები ასე ერთფეროვნულად ცხოვრობენ, ყველაფერი ისწავლეს, ახლა ცდილობენ დაივიწყონ. სპილოების დახატვა არ იციან, არც იმ თამაშის წესები ახსოვთ, რიცხვი რომ უნდა გეთქვა, მწკრივში ჩალაგებული ბავშვების ფეხსაცმელებიდან ორი სხვადასხვა შეგხვდებოდა, მერე კიდევ ფინიშამდე მთელი ძალით გაქცეულიყავი, რათა რბოლაში გაგემარჯვა. მაშინაც კი, გამარჯვება იყო ტკბილი, მაგრამ ხანდახან, გამახსენდებოდა წინა ჯერზე წაგებისგან ატირებული ჩემი მეგობრის დასიებული თვალები და ფეხები მეკვეთებოდა, სიარულიც მავიწყდებოდა და ეს “ც” იყო ჩვენ პატარა ქალაქში არაჩვეულებრივი რამ, მაშინაც კი, მინდოდა უბრალოდ მეცხოვრა და მეტი არაფერი. მეყურებინა, როგორ ცხოვრობდნენ ისინი.

ჭერზე საჩვენებელი თითით ვხატავ პატარა არსებებს, რომლებიც ცხოვრებაში არასდროს მინახავს, ირგვლივ ხეებია გაჩეხილი, მინდვრები ცემენტის მძიმე და მუქი მასით დაფარული, მათი სახლები დავანგრიეთ და საკუთარი ავაშენეთ. არაფერია ლამაზი, რაც შენამდე სხვისი საკუთრება იყო. ამ კედლებში სუნთქვა ჭირს. ეს ისაა, რაც დამახვედრეს, ეს ქალაქია, რომელსაც ვეღარ დავანგრევ. თვალებს ვხუჭავ, უცნაური ღამე უნდა დასრულდეს და ჩვეულებრივი დილა გათენდეს.

ჩემი 10 წუთი ამოიწურა.

%d bloggers like this: