Skip to content

ძვირფასეულობა მინდორზე

სექტემბერი 10, 2015

“შესაძლოა, უიმედო მეოცნებე ვარ.

შეიძლება რაღაცები არ მესმის.

მაგრამ იქ მივდივარ, სადაც ბალახი უფრო მწვანეა

და თუ გსურს, შეგიძლია შემომიერთდე..”

რაღაც უცნაურობა დამჩემდა, წიგნების შუაში გაწყვეტა.. ისე ავსულვარ ოთხამდე, ახლაღა შევამჩნიე. მერე ეს ჩვევა სხვა მნიშვნელოვან საქმეებზეც გადამივიდა. შუაში გაწყვეტილი საქმით, ვის რისთვის მიუღწევია, ვფიქრობ და ამაზე ფიქრსაც ასე შუაში ვწყვეტ.. ამბობენ, ადამიანები იმას ხედავენ, რისი დანახვაც თავად სურთო. იმას კი აღარავინ ამატებს, რომ მათი ყველაზე მავნე თვისებაა თავის მოტყუება, მოჩვენება, რომ რაღაც შეამჩნია, რომ გარემო შენზე არ ზემოქმედებს. მოვლენები მოხდებიან და ისინი შენ შეგეხებიან. შენ კი ჩაიკეტები და თავს მოიჩვენებ, თითქოს არაფერი შეცვლილა. არ გამტყუვნებ, ადვილი არ არის სიახლეებთან შეგუება. იმაზე ბევრად რთულია, ვიდრე წარსულზე უარის თქმა.

დაასვენე შენი ძვლები მინდორზე, საკუთარი თავის ძიებაში. ცოტა ხნით შეწყვიტე ფიქრი იმაზე, თუ როგორ უნდა გააცნოს ადამიანმა საკუთარი თავი სხვას, თუკი თავადაც არ იცნობს მას და მხოლოდ ხანგრძლივი თავგადასავლის განმავლობაში ეცნობა სულს, რომელიც წლებია მის სხეულში ბინადრობს. ამბიციური ადამიანები ცდილობენ ამოიცნონ სხვების პიროვნება, შეაღწიონ მათ გონებაში, რაც ჩახლართული, მით უკეთესი; რაც მეტი სიბნელე – მით მეტი შთაბეჭდილებები. გონიერმა ადამიანმა კი იცის, ყველაზე დიდი ამოცანა საკუთარ სხეულში ჰყავს, კანქვეშ ჩასახლებული. გონიერ ადამიანს სხვებისთვის არ სცალია.

ბოლოს სხვები გეუბნებიან, “ის არ ხარ, ვისაც ველოდი, ვინც მეგონე”, არადა, ჩვენ არ შევცვლილვართ, უბრალოდ საკუთარ თავად ვიქეცით და ყველაფერი მხოლოდ წინაა. ასევე, სხვების იმედგაცრუებაც, წყენა გარდაუვალია, მე კი ეს ძალიან, ძალიან არ მომწონს, გესმის? რა თქმა უნდა, არა, სამაგიეროდ, იდეალურად გესმის, რატომ გაუფასურდა ლარი და მისი შედეგები ქვეყნის ეკონომიკაზე. ჩემ თვალში კი რობოტი ხარ, რისთვისაც ურთიერთობა ერთ-ერთი პროგრამაა, რაც მთავარია ვერ გრძნობს, რაც მთავარია წარსულსა და მომავალზე ფიქრისას, მხოლოდ ის “აწუხებს”, სად იქნება მისი ადგილი საზოგადოებაში. ეს არა მხოლოდ ტექნიკის საუკუნეა, არამედ – დაპროგრამებული ადამიანების. მე ხომ ყველაფერს ადვილად ვეჩვევი, აქ რატომ გამიჭირდა.. იქნებ იმიტომ, რომ ემოციები მაკონტროლებენ, მარტივი გამოსავალი კი იმაში ვპოვე, რომ სხვებიც დავარწმუნო, მათ მნიშვნელოვნებაში. იქნებ მხოლოდ იმიტომ, რომ თავად ვერ დავამარცხე, ვცდილობ სხვები დავაჯერო, რომ მათი ემოციებზე გამარჯვება კარგი სულაც არ არის.. ან იქნებ, სულაც არ ვიჩვენებ თავს და დანარჩენების მსგავსად, ვერასდროს შევეგუები სტატუსის მნიშვნელოვნებას პიროვნებაზე მეტად.

თუ ცხოვრებაში რაღაც უმნიშვნელო მაინც შეგიქმია, ერთი თავით მაღლა დგახარ მასზე, ვინც ჯერ კიდევ საკუთარი თავის ძიებაშია, შესაძლოა მთელი ცხოვრებაც ეძებოს და საერთოდაც ვერ იპოვოს.. შენი სახელი კი მხოლოდ იმიტომ შემორჩება თაობებს, რომ ცდილობდი რაღაც შეგექნა, გამოგეძერწა საკუთარი პიროვნება სხვების მოსაწონი, ისე რომ არ სცნობოდი მას საერთოდ. მარტივად მოარგე სხვების გემოვნებას, რადგან ყველა ამას აკეთებდა. მეტიც, შთაგაგონეს, რომ სხვებს საერთოდ არ გავხარ, განსხვავებული ხარ. განსხვავებული ადამიანები არ არსებობენ, მხოლოდ ისინი, რომლებიც ისე ცდილობენ განსხვავებულობას, რომ როგორც კი დაკვირვებით შეხედავ, ცხვირზე წითელი ბურთულა უკეთიათ, ფეხებზე უზარმაზარი ბაფთიანი ფეხსაცმელები აცვიათ, მათი სიტყვები კი, პირში გარჭობილი საბავშვო სასტვენივით, ჰაერის ჩაბერვისას ფორმაცვალებადია, ერთადერთი ყურით მოთრეული სარგებელი კი მათივე თავებისთვის მოტანილი სიამოვნება და წარმატებაა. სინამდვილეში, ყველა “განსხვავებულ” ადამიანს ჩამოყრილი ტუჩის კუთხეების გაგრძელებაზე, უნაკლოდ აქვს მიხატული ღიმილი საკუთარი ხელითვე. გაბზარული ღიმილი კი ჩვევაში გადაუვიდათ, იმ მარტივი მიზეზით, რომ ვერ მიიღებ რაღაცას, თუ იქამდე არ ჩათვალე, რომ გაკლდა, მუდმივი ნაკლებობის განცდა კი წრფელ ღიმილს არასდროს მოგგვრის. თავგადასავლის ბოლოს ფუნჯსა და წითელ საღებავს ეძებ, იმ ხალხმა, ვინც დაგარწმუნა, რომ საკუთარი თავისგან აუცილებლად უნდა შეგექმნა შედევრი და შენი ცხოვრების აზრი, სწორედ ამაში მდგომარეობდა, ახლა ზურგი გაქცია, რადგან სულაც არ ეგონა, რომ ამას მოახერხებდი. შენდა სამწუხაროდ, თავს გაჩვენებდნენ.

“ცხოვრება ძალიან სწრაფად მიედინება,

ვფიქრობ, არ უნდა ვიჩქაროთ,

სხეული მინდორზე დავასვენოთ

და ვუსმინოთ ბალახის ზრდას..”

წაიკითხე მეტი…

Advertisements

გოგო, რომელმაც ლექსიკონიდან ზედსართავი სახელები ამოიღო

ივლისი 25, 2015

შ ე მ დ ე გ -ამდე

თავს არაფერს ვაძალებ, ჩემი ბედნიერების საიდუმლოც ესაა. თუმცა სადაოა, ჩემი ბედნიერების ხარისხი. უცნაურია, მაგრამ თუ არ თხრი და გზად შემხვედრი ჭიაყელები შენში გულყრას არ იწვევენ, ამოთხრილი ბრილიანტიც ისე არ ბრჭყვიალებს ან მხოლოდ შენ არ გჭრის თვალს შესაფერისად, როგორც დანარჩენებს.

მე გოგო ვარ, რომელმაც ლექსიკონიდან ზედსართავი სახელები ამოიღო, თუმცა სულ არა, მხოლოდ “როგორი”-ს ნაწილი. მომენტში, როცა ვიღაცას ლამაზი ვუწოდე, გამახსენდა რომ მასზე ლამაზიც მინახავს და აღნიშნული სიტყვის ჩემი მოსაუბრისთვის წოდებით მისი სილამაზე დავაკნინე, ასევე გამახსენდა, რომ მასზე უშნოსთვისაც მიწოდებია ლამაზი და სამი ადამიანის წინაშე აღმოვჩნდი ერთდროულად მტყუანი. საქმე ის კი არ არის, რომ სამივე ლამაზი არ იყო, უბრალოდ ის რომ ერთმანეთისგან განსხვავდებოდნენ დილემამდე მივყავდი, ვერ გამერკვია, ერთიანად მართალი ვიყავი თუ მტყუანი. იგივე დამემართა, სიტყვა ჭკვიანის, კეთილის, მისთანანის და განსაკუთრებით, ლამაზთვალებას შემთხვევაში..

თვალებს ჩემ ცხოვრებაში უზარმაზარი ადგილი უჭირავს. ხომ აკვირდებით ადამიანებს და განსაკუთრებით გაინტერესებთ მათი გარეგნობის კონკრეტული ნაწილი, ტუჩები, ყურები ან იქნებ სულაც იდაყვები.. მე – თვალები.

ერთი პერიოდი ვფიქრობდი კიდეც, ეს ჩვენი ფერადი პლანეტები ვიღაცის თვალებია და უშედეგოდ მისშტერებია სხვის თვალებს, ასე დგანან გოლიათი ადამიანები ან არსებები, რომლებსაც თვალები აქვთ, მათ შორის კი კავშირია გამწყდარი, კომუნიკაციაში უჭირთ, თუმც მათ თვალებში მთელი სამყაროა, რომელიც უამრავ საიდუმლოს ინახავს.

და როცა ვუთხარი “რა ლამაზი თვალები გაქვს”-მეთქი, ისე შევცბი, შემამჩნია და ჩვენს შორის უცნაურმა უხერხულობამ დაისადგურა. სწორედაც რომ შესაბამისი სიტყვა შევარჩიე, დანიშნულ სადგურს მოადგა უხეხულობა, ბარგი შეაგროვა და მატარებლიდან ჩამოვიდა, ჩვენს შორის. არადა, მართლა ლამაზი თვალები ჰქონდა. მოკლედ, დამღალა რომ ყველა ლამაზი იყო და თანაც ჭკვიანი, კეთილი, მოხერხებული, სწრაფი, ზანტი.. ათასობით იქნებოდნენ მხოლოდ ისინი, ვისაც მე შევხვედრივარ, სადღაც კი წავიკითხე 7 მილიარდს გადავაჭარბეთო. რადგანაც ჩემთვის ყველას ყველა ზედსართავი სახელი შეესაბამებოდა, ავდექეი და საერთოდ ამოვიღე ხმარებიდან. არც უნდა მოეგონათ თავის დროზე. რა აზრი აქვს იმ სიტყვების ქონას, რომელთაც რეალურად ფასი არ აქვთ. ასე ამოვაგდე ბოდიშიც. ფეხი რომ დავაბიჯე და მოლოდინის თვალებით შემომხედეს მე კი არაფერი ვუპასუხე, უზრდელიო ისე მომაძახეს, გეგონება ჩემი ბოდიში მტკივან თითს გაუყუჩებდა, აბა, რა კოლექციად უნდოდა ჩემი ბოდიში.. ადამიანების გონება მეტად.. აი, ასეთ წინადადებებში კი არ ვიცი, რა გამომდის ზედსართავი სახელის გარეშე, მაგრამ ხვდებიან ხოლმე საუბარში უადგილო სიჩუმით, წერისას კი სიცარიელით რომ შემოვიფარგლები, მხოლოდ განზრახვას ვეღარ იგებენ, ამ სიჩუმით კარგს ვგულისხმობ თუ ცუდს, ჰოდა მეც თვალებს მივაშველებ, კარგზე ლამპიონებივით მიციმციმებს, ცუდზე კი ის მომენტი დგება, სადაცაა რომ უნდა ინათოს და ქუჩებშიც ლამპიონებს აქრობენ, ალიონამდე მაგრად ბნელდება სამყარო.

ეს ამბავი მტკივანი კბილივით მაწუხებდა, თქვენ შეგიძლიათ მისი მოთმენა და კბილის არ გამოფურთხება? იქამდე მივდივარ, რომ როცა ამ ერთი შეხედვით სრულიად უწყინარ სიტყვებს ვიყენებთ, ყველანი მატყუარები ვხდებით, თუ აქამდე არ იყავით, რადგან საქმე ის კი არ არის, რას ვფიქრობთ ჩვენ, არამედ – ჭეშმარიტება.

 

შ ე მ დ ე გ

წაიკითხე მეტი…

და მივატოვე..

ივნისი 12, 2015

შენ ფიქრობდი, რომ კარგი იქნებოდა, თუ განმარტოვდებოდი და ცოტას იფიქრებდი, ვიდრე, არ იქეცი შეპყრობილად. ხანდახან, გინდა გადაყარო უსარგებლო მოგონებები. ნოსტალგიაზე გაიმარჯვო, იმედს დაეყრდნო, ძირში ცალ მხარეს წაცვეთილი ჯოხის მსგავსად, მიუხედავად ყანყალისა, მაინც რომ გამაგრებს. გინდა შეწყვიტო ფიქრი, იმდენად უსარგებლოდ გეჩვენება და დააკვირდე მხოლოდ დანარჩენების არსებობას. მათ მონოტონურ მოძრაობას წინააღმდეგობაში მოსულს მათთვისვე გამოყოფილ მცირე დროსთან.

მთელი სამყარო სევდით გაჟღენთილ ჰაერს სუნთქავს.

მელანქოლია სხეულზე კანივით გაქვს შემოკრული. როგორც ყოველთვის თავს ვერ ერევი და სუსტს გეძახიან, მათში კი არ არის ძალები მსგავსი განწყობა მუდმივად თან ატარონ. არაფერია, შენ იცი, რეალურად სუსტების შესახებ და მათ რიცხვში სულაც არა ხარ. უყურე, როგორ აგრძელებენ თვალდახუჭულნი მოძრაობას.

შენი ერთგულების არ სჯერათ, გესმის, ძნელია, ირწმუნო შეუცდომელი ადამიანის არსებობა. ამიტომაც, ყოველ წამს მოელიან შენგან ღალატს და ამრეზით გიცქერენ. კიბეებზე ჩამომჯდარს მუხლები ხელებს შორის გაქვს მოქცეული, თავი ფრთხილად დაგისვენებია მათზე და ირგვლივ ურწმუნონი ირევიან, შენს დასაგლეჯად გამზადებული მგლების ხროვასავით. მხოლოდ ერთი შეცდომა, მხოლოდ წამიერი გაფიქრება ტყუილსა და ღალატზე და დაგეშილებივით გეცემიან. წინასწარ შემზადებული, გალესილი საძიძგნი კბილებით, საკვებს მონატრებული, ნერწყვით ამოვსებული პირებით. არც ისე მძიმეა, როცა სხეულის ნაწილებს თავიდან სწრაფად, შემდეგ კი, უკვე მაძღრები, ნელ-ნელა გაგლეჯენ. და მაინც, მხოლოდ შენივე მელანქოლიაა მძიმე ასატანი.

სწორედ შენი მსგავსი ადამიანები ამძიმებენ დედამიწას, ამიტომ უნდა შეიჭამონ. სამაგიეროდ, ვერავინ დაგამარცხებს, ვიდრე საკუთარ თავთან ბრძოლას თანაბარი შედეგებით მართავ, მაშინ იმარჯვებ ხროვაზეც. ან გეხმარებიან..

ახლა, ამ კიბეებზე, როგორც შტორმისას, უზარმაზარ ტალღებს შორის, შუქურის ყვითელი სხივის გამოჩენას, ისე შეჰყურებ ჰორიზონტს და ელოდები ხსნას, ვიდრე ამასაც არ შეეჩვიე და აქვე დასრულდა არსებობაც.

წარსული ცხოვრების არსებობაში ვერ დავარწმუნე. ვერც იმაში, რომ ერთი ნახვით ვიცანი. მითხრა, შემთხვევითობები არაფერს ნიშნავს, ყველაფერს იგონებ და ცხოვრებას ამ სისულელეებში ხარჯავო. მისი თითებიც ისე ნაზად აღარ მეხებოდნენ, აღარც თვალებს ხუჭავდა, როცა მკოცნიდა. შიგნიდან წამოსული სიცივე ოდესღაც მხურვალე მის ტუჩებს ერთიანად მოდებოდა და კოცნით შუბლს მთლიანად მიყინავდა.

წაიკითხე მეტი…

საყვარლის ჩანაწერი

მაისი 27, 2015

jan31_2ალბათ, მხოლოდ მე ვდგავარ, ყოველ ღამით, ღია მაცივრის წინ ფეხშიშველი და იქედან გამომავალი აუტანელი სიცივის გასაძლებად ფეხებს ვათამაშებ, ერთმანეთის უკან თანაბარი ტემპით ვმალავ. დაიწყებს ერთი წვას და მაშინვე შევმალავ მეორეს უკან, ვიდრე მსხლის ლიმონათს ვეძებ, რომელსაც ვერ ვიტან ყველა სხვა დანარჩენ გემოს შორის და მაინც, ყოველ ორშაბათ დღეს მას ვაგდებ სასურსათო კალათაში. ბევრ რამეს, რასაც ვაკეთებ სხვებს ვერ ავუხსნი, იქედან გამომდინარე, რომ საკუთარ თავსაც ვერ ვუხსნი, მაგრამ თვეებია უკვე ინსტიქტების დონეზე ვარ, თითქოს თავისთავად ვმოქმედებ, ავტოპილოტით, ზედმეტი ფიქრის გარეშე.

ჩემმა ახლო მეგობარმა მითხრა, “იმ დღეს საერთოდ დამავიწყდა შენი არსებობა, წარმოგიდგენიაო?” და მერე დააყოლა თავის აუტანელი ხარხარიც.

ხომ გინახავთ ადამიანები, რომლებსაც ყველა და ყველაფერი უყვართ? მე – რამდენიც გინდათ. ისეთებიც, უპრეტენზიოები რომ არიან და მუდმივად კმაყოფილები, სულ უნდოდა დედაჩემს ასეთი ვყოფილიყავი ანუ კარგი ცოლი, მაგრამ გავუცრუე იმედები, მას შემდეგ ყველა იმედს ვაცრუებ, რაღაც ტრადიციასავით მაქვს და მერე ხარხარით ვამატებ, როგორ იყო? ზუსტად მინდა გავიხსენო, მგონი ესე

“მე რა იმედების ამხდენ ქარხანას ასე ვგავარ? და რომელი იმედი დაინახე ახდენილი, როცა პირველად შემომხედე? მორჩილი საყვარლის? ასეთ ჭკვიან კაცს, როგორ დაგავიწყდა, რომ სხვებიც ამყარებენ იმედებს, ვიდრე მხოლოდ შენი აღიქვი, ჩემი შენს მყარ ოჯახს ემუქრებოდა დანგრევით. ხა-ხა!”

წაიკითხე მეტი…

არა შემთხვევითი შემთხვევითობა

მაისი 16, 2015

შეაღებ თუ არა ძია პაველის სახლის კარს, კედელს ეჯახები. იგი ამბობს, სტუმარმა სახლში შემოსვლისთანავე უნდა იგრძნოს, რომ აქაურობის პატრონი ბარიერებს უწესებს ყველაფერშიო. არასდროს მესმოდა, რა ბარიერებს გულისხმობდა და ისე გარდაიცვალა, ვერც მოვასწარი მეკითხა. იმ უზარმაზარ თეთრ კედელზე, ერთი საშინელი სურათი ეკიდა, კიდევ უფრო საშნელ ჩარჩოში ჩასმული. ნახატზე, ლურჯ-შავი ღრუბლებისა და უზარმაზარი მთების ფონზე, ყორანი იყო გამოსახული, რომელიც ადამიანის მძორს ძიძგნიდა. ჰორიზონტზე, მთებს გადაღმა კი, ოდნავ იპარებოდა მზის სხივები. ეს არ იყო ერთადერთი ნახატი მის სახლში, ხელოვნება კი, ნამდვილად, მისი სამყარო. სახლი რომ შეიძინა, სიცარიელე ყველგან შეავსო, ნახატებით, ქანდაკებებით, მუსიკალური საკრავებით. თუმცა, არც ხატვა იცოდა, არც ძერწვა და არც რომელიმე საკრავზე დაკვრა. ვიზუალურად თვითონ სახლიც საშინელებათა ფილმებიდან გადმოტანილ დანგრეულ, მიტოვებულ, ხავსითა და სუროთი დაფარულ სახლს, ერთი სიტყვით, დრაკულას საცხოვრისს უფრო ჰგავდა, ვიდრე ფილოსოფიის დოქტორისას. ისე კი, დრაკულას მუდმივად მაგონებდა, განსაკუთრებით, თავის საყვარელი ღვინის ჭიქით, რომელიც მუდმივად სავსე იყო სისხლისფერი მერლოთით.

საუბარი მაინცდამაინც არ უყვარდა. ხშირად მიმეორებდა, ჩემი საქმე ჯერ ფიქრია და როცა მომესურვება ლაპარაკიო. ჩემი სტუმრობა მხოლოდ იმიტომ ახარებდა, რომ ღვინო მიმქონდა ხოლმე. რატომ ვაკეთებდი ამას, პასუხი არ მაქვს. მისტიკამ ასე იცის, გიზიდავს და რაც უფრო იხლართება საქმე, მით მეტი კმაყოფილება გიპყრობს, რომ თავიდანვე მისკენ აიღე გეზი.

პაველი ჩემზე 20 წლით უფრო იყო, რომ გარდაიცვალა 45-ის. მისი ცხოვრების მხოლოდ თხუთმეტი წელი მახსოვს და არცერთი დასრულებული დიალოგი მასთან. მხოლოდ საკუთარი აზრის დაფიქსირება უყვარდა, შენ რას ფიქრობდი ნაკლებად აინტერესებდა. ახლა ვფიქრობ, რომ მისი მსგავსი ადამიანები მხოლოდ არსებობენ საკუთარ სამყაროში გამომწყვდეულები, თავიანთი ხელშეუხებელი შეხედულებებით და მათ ირგვლივ არსებულ სამყაროს აბრალებენ, რომ სურს თავისუფლება წაართვას. ამასობაში, ავიწყდებათ, რომ დრო შეზღუდული აქვთ, მათ ირგვლივ ცხოვრება მიედინება, რომელსაც ტოვებენ, ის კი ასეთი მშვენიერია. თავისუფლება კი სხვისი აზრის გაზიარებაშია, ზოგჯერ საკუთარის გადაფიქრებაშიც.

ერთადერთი ცოცხალი არსებები, რომელზეც მგონი საკუთარი ცხოვრების განმავლობაში უზრუნია, თევზები იყვნენ. უზარმაზარი აკვარიუმი ედგა მისაღებ ოთახში. სქელი, წვრილი, ულვაშა და უკუდო თევზებით სავსე, წყვილებად ჰყავდა. უკანა ეზოში მათთვის სათითაოდ გაეკეთებინა სამარხები, ზედ სახელებით, დაბადებისა და გარდაცვალების თარიღებით, მაოცებდა ეს ადგილი, სხვაგან არსად მინახავს თევზების სასაფლაო.

საბოლოოდ, ვერ ვიტყვი რომ პაველი მოსაბეზრებელი ტიპი იყო. ვხვდები, მისი საცხოვრებელი გარემოს აღწერით და ერთი-ორი ფრაზის ციტირებით, ისე გამოვიდა თითქოს იყო, მაგრამ – არა, იგი იყო ყველაზე საინტერესო ადამიანი, ვინც კი ცხოვრებაში შემხვედრია, შევნატროდი მის ცხოვრებას. რაც უფრო მეტ ღონისძიებას ვესწრებოდი, ვერთვებოდი საჯარო აქტივობებში და მითუმეტეს, მივდიოდი მეგობრებთან ერთად გასართობად, კიდევ უფრო ვრწმუნდებოდი, რომ მინდოდა ერთ დღესაც ძია პაველის ადგილას აღმოვჩენილიყავი. დამესრულებინა მისი ბიბლიოთეკის კითხვა, ჩავმჯდარიყავი მის სავარძელში და მომესმინა სოლომონ ბიურკისთვის, ვიდრე წითელ ღვინოს შევექცეოდი.

წაიკითხე მეტი…

სულის გამჭვირვალობა

მაისი 2, 2015

“და სადღაც ბაღთან ვიღაც იცდიდა,
და უცებ ზეცა ნახეს თვალებმა.”

ხდება ხოლმე, შეხვდები ადამიანებს, რომლებიც ისე მოგაშტერდებიან თითქოს შენი დიდი ხნის ნაცნობები იყვნენ, შეხედავ მათ სახეს და მერე მთელი დღე თან დაგყვება, ცდილობ გაიხსენო, სად გინახავს ბუდეებში ღრმად ჩამჯდარი ნუშისებრი ფორმის თვალები და ღია, იისფერშეპარული სავსე ტუჩები, მაგრამ უშედეგოდ.

რაღაც ამდაგვარი მზერა ჰქონდა ადელაიდას, პირველად რომ დავინახე. მომშტერებოდა თვალებით, რომლებიც სხვადასხვა ფერის იყვნენ, ერთი მუქი ლურჯი, მეორე – შავი. მაშინ ვიგრძენი სულის გამჭვირვალობა. ასევე მზერის ძალა, მით უფრო იმ თვალების.

ადელაიდა თვითონ შევარქვი. სახელებს ყოველთვის დიდ მნიშვნელობას ვანიჭებდი, როგორც თვალებს. თუ თვალები სულის სარკეა, მაშ სახელი შენი ცხოვრების ანარეკლი ამ სარკეში. უმიზნოდ შეკოწიწებული ასოები, მთავარია ჟღერადობა. სულ ესა ვართ ჩვენც და ჩვენი ცხოვრებაც.

მაშინ ჩავთვალე, რომ ამ მზერის პატრონის მთელი ცხოვრება ადელაიდას ჟღერადობას ჰგავდა. მსუბუქი და მძიმე ბგერების მონაცვლეობას, ლურჯ-შავი ფერებს.

ახლაც თან მსდევს მისი თვალები და სულის იქეთ იყურებიან, სადაც ყველა ფიქრი ბინადრობს, რასაც გონებაში გაუვლია და ხმამაღლა საკუთარ თავთან მარტო ყოფნის დროსაც კი ვერ გამიჟღერებია. ვიცი, მაშინ ამოიკითხა ადელაიდამ, მრავალფერ ზღვის ქვებსა და გაუხსნელ ნიჟარებზე, მარგალიტებს რომ ინახავდნენ, მოლუსკების ლეშებთან ერთად. მართალია, ჩემი ოთახი ყარდა მათი წყალობით, მაგრამ მთელი ჩემი სიმდიდრე იყო, რომელიც საბოლოოდ, დიდი ბრძოლის მიუხედავად ჩემს მშობლებთან, მაინც ჩამომართვეს, როცა მატლები დაესია. ვაღიარებ, ბოლო დღეებში იმდენი იყვნენ, ჩემს ოთახსაც გაცდნენ, ფუსფუსებდნენ და მრავლდებოდნენ დღითიდღე, მაგრამ რომელი მშობელი ართმევს შვილს ერთადერთ სიმდიდრეს?! მოკლედ, ეს ამბავი ორ თვესაც არ გაგრძელებულა.

“-რა ჯანდაბად მინდა დამსხვრეული ნიჟარები და გამოცალკევებული მარგალიტები?!” – პირველად ავუწიე ხმას მშობლების წინაშე, კარიც პირველად გავაჯახუნე და თავი ზრდასრულადაც პირველად ვიგრძენი. როცა რაღაცას ბუნებრივ სახეს უზიანებ, მხოლოდ ნარჩენები გრჩება. ნარჩენებს კი განმარტება არც სჭირდებათ, არც მათ, ვინც მათით კმაყოფილდება. ამ ამბავმა ჩემი ცხოვრების პირველი, ბედნიერი ეტაპი დაასრულა და დაიწყო მეორე, მუდმივად უკმაყოფილო, მელანქოლია ნარევი განწყობის მრავალწლიანი ეტაპი. ასე გრძელდებოდა მესამემდე – ადელაიდას თვალებამდე.

წაიკითხე მეტი…

რიენონი

აპრილი 2, 2015

ღიმილით გაიღვიძა. ვუყურებ და ვფიქრობ, რა შეიძლება იყოს ამის მიზეზი და ერთადერთი, კარგი სიზმარი მომდის გონებაში. ოდნავ შეიშმუშნა და ხელები ფართედ გაშალა, გეგონება, მთელს სამყაროს ჩასახუტებლად იხმობსო. ერთი ჩემს თავთან ფრთხილად ჩამოაცურა, ცივი ხელი თმებში შეაცურა, ჩემსკენ გადმოტრიალდა, თითები აამოძრავა და ტუჩის კუთხეში მაკოცა თუ არა, სწრაფად წამოიწია საწოლიდან, ფეხშიშველი, თეთრ სარაფანს მიწვდა, წელზე ისე ჩამოიცურა, თითქოს აბრეშუმის ყოფილიყოს. ერთხელ ისევ გამოიხედა ჩემსკენ და კარს მიუახლოვდა. ორივე სახელური ერთდროულად ჩამოწია, მცირეოდენი პაუზის შემდეგ ერთიანად გაშალა კარი, სახე მზეს მიუშვირა და უზარმაზარი ჰაერის მასა მონოტონურად ჩაყლაპა.

მე კი განძრევაც მეზარება. მეტიც, ის რომ არა საერთოდ არ გამეღვიძებოდა ასე ადრიანად, საათისკენ ვაპარებ თვალს, დილის 8-ის ნახევარია. ნაკლებს ველოდი, დღეს 7 საათი ეძინა, ჩვეულებრივ 5 ჰყოფნის ხოლმე. არც ვგეგმავ ადგომას, რომ არა ხმა და ვიცი ის მღერის, წესით უნდა ცეკვავდეს კიდეც, ამის გამოტოვებას ვერასდროს ვახერხებ. უსასრულოდ შემიძლია ვუყურო, როგორ მღერის და ცეკვავს მთელი არსებით. ბედნიერება მის ბედნიერებაშია.

“ყველა ვიღაცისკენ მიილტვის, ყველას სჭირდება ვიღაც, რომ უყვარდეს..” – ღიღინებს და თან ჩემს პერანგს ეცეკვება. მეცინება, მე ხომ აქ ვარ, ის კი სარეცხ თოკზე გაბმულ ჩემს პერანგს ეცეკვება.  ხელს მისი სახელოსკენ იშვერს, უცებ ეჭიდება და შემდეგ ორივე მათგანს ირგვლივ იხვევს, თვალებს ხუჭავს, აქეთ-იქეთ ირხევა და აგრძელებს,

“დიდი ხნით ადრე, ვიდრე გაგიცნობდი, უკვე შენსკენ მოვილტვოდი..

აი, ეს ხეც კი თავის ტოტებით, მზისკენ მიიწევს!

ყველა ეძებს მეგობარს, რომ შეიყვაროს..”

ხის ტოტებს ცდილობს მიწვდეს, არ გამოსდის, ახტება, ხელს მიაწვდენს, ოდნავ შეირხევა ტოტი და გაზაფხულის სურნელოვანი ყვავილები თავზე ეყრება შაქრის ფხვნილივით, მხიარულად კისკისებს, მეც სულელივით ვიღიმი მისი შემყურე.

საუზმესაც კი მხიარულად ამზადებს. მშრალ, დაკეცილ სარეცხს თაროებში ადგილს მიუჩენს თუ არა, უზარმაზარ კოლექციაში სტივი ნიქსს ეძებს, თვალები უნათდება, “რიენონს” პოულობს. ყოველთვის თავისივე ნამღერს ვარჩევდი, მაგრამ თვითონ – სტივის.

თეფშები ჩვეულებისამებრ ლამაზად დაალაგა, მაგიდა საუცხოოდ მორთო. სიმღერას ჰყვება და სამზარეულოდან ჩემი წილი სიყვარულის მისაღებად მიხმობს. კენკრის ჩაის სუნი კარის ცარიელი ადგილებიდან იპარება და თავბრუსმახვევს. ყველგან სუნს მივყვებით, ზოგჯერ რეალურს, ზოგჯერ – მოჩვენებითს. კენკრის ჩაისას ან გრძნობებისას. ორივეს ოთახში შევყავარ.

წაიკითხე მეტი…

%d bloggers like this: