შიგთავსზე გადასვლა

სუნთქვა

აპრილი 4, 2020

ბევრი დრო გავიდა, არა? დღეს საღამოს იწვიმა, ვიცი, რომ იცი კიდეც, მაგრამ აბა სხვა რა გითხრა, დაწყება ხომ ყოველთვის რთულია, ჩემთვის მაინც, მოღრუბლული ცის ყურება კი ორმაგად რთული და სევდაც აქაა, ჭრილობასავით იღვიძებს, მარილივით წვავს წვეთები სხეულს. განა პირველად წვიმს და განა იშვიათად, მაგრამ ყოველ ჯერზე სხვანაირად და სხვას განიცდი. როცა საერთოდ არაფერს განვიცდი ყველაზე დიდ დარდად გადაიქცევა ხოლმე, თუ იმ ერთადერთსაც ვკარგავ, რაც მარტო არასდროს მტოვებდა, თუნდაც ყველა მძიმე ემოცია, მართლა დავკარგულვარ უმისამართოდ. თუ შენს საყვარელ მუსიკას არ ჩართავ ყველაფერი წვიმასთან ერთად გადაივლის. მაგრამ მის გარეშე, გეჩვენება ისე წვიმს, რომ შენი სახურავის იქეთ სამყაროს წაშლას უპირებს, შორიდან ნელ-ნელა გიახლოვდება, წრის ცენტრში ზიხარ, რაც უფრო ახლოა, მით მეტად ხმაურობს, სწორედ ამ დროს შენ ბოლომდე უწევ რადიოს, “და-რა-რა-რაი… ოცნებები ჩემი რეალობაა, განსხვავებული რეალობა, იქნებ ჩემმა სისულელემაც გადაიაროს და შევძლო განვასხვავო ერთმანეთისგან…”

ცის ცქერას ვერ გადავეჩვიე, იცი? ასე თავიდანვე რომ მოგვდევს რაღაცები, ნელ-ნელა, გზადაგზა, რომ აღმოვაჩენთ მის გარეშეც შეგვძლებია ცხოვრება და სხვა არაფერი ყოფილა თუ არა მავნე ჩვევა, ასე ვხედავ ცის ცქერას და ჯერ ვერ გადავეჩვიე. ალბათ, დიდი მნიშვნელობა არ აქვს პირდაპირ გავიხედავ თუ ზემოთ, როცა ჩემს გვერდით არაფერია ახალი სანახავი, ყოველ შენობას ორჯერ მაინც ჩაუვლი ერთი დღის განმავლობაში, ერთფეროვნება სულს გიხუთავს. დილით იღვიძებ, ერთს მაგრად ისუნთქავ და მომენტში დაუსრულებელი სპაზმი საღამოს სრულდება, ფანჯრებიდან, ყველა ღიობიდან მოიპარება საღამო. აფერადებს ყველა ქუჩასა და შენობას, დგახარ შუა ქუჩაში და დილით ჩასუნთქულ ჰაერს უკან ამოისუნთქავ.

ასე ემზადები დღის განმავლობაში დაგროვილ მწუხარებასთან გამოსამშვიდობებლად, მთელი დღე შენი იყო, ახლა მე მადროვე, ჩემი ცხოვრების ეს მცირედი ისე დამიტოვე, თითქოს არაფრად ღირდეს, სამყოფიც კი არ იყოს და მე მაინც მომრჩება.

იცი ისევ რატომ მოგაკითხე? როგორც ყოველთვის, როცა ადამიანები ძალიან მომენატრებოდნენ, ყველა შესაძლო ხასიათის შტრიხითა და უნარით, როცა ისინი ისე მომენატრებოდნენ რომ ვერ გამეგო საით წავსულიყავი, შენ ყოველთვის ერთ ადგილას მელოდი და ეს გაყინული ტერიტორიაა ჩემი ხეტიალის საბოლოო წერტილი. მაგრამ ახლა სახლში იძულებით გამოკეტილს, მხოლოდ იმიტომ რომ ისევ ვიხილო ყველა მილიარდობით სხვებისგან განსვავებული მზის ჩასვლა, თითქმის სამი კვირის წინ ჩასუნთქული ჰაერი ისევ აქ მაქვს, ფილტვებში დაგუბებული და როცა საბოლოოდ მას ვიხილავ, ეს ამოსუნთქვა იქნება ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე თავისუფალი და ტკბილი, რაც კი ოდესმე ამომისუნთქავს.

დარაბებს მიღმა გაზაფხული ხომ იმედს ნიშნავს…

Never let me go

ნოემბერი 28, 2019

Anne Magill, 1962

გაშვების უნარი.

შეგვიძლია მოვეჭიდოთ და შეგვიძლია გავუშვათ. შევქმნათ და ყველაზე მეტად მოვუფრთხილდეთ ღირებულებებს, რომლებიც არ გვინდა რომანტიკული პროექტირების მიზეზით საკუთარი ძალისხმევით განვახორციელოთ, თითქოს ვაძალებდეთ, ამას არ მოაქვს ისეთი სიამოვნება, როგორც თავისთავად მიმდინარე მოვლენებს, თანაც ამ უძრაობაში არ გვინდა რომ გავუშვათ. ვეჭიდებით. უნდა ვისწავლოთ გაშვება, ადამიანები ერთმანეთს არ ვეკუთვნით და არც მენტალურად მათზე შექმნილი ილუზიების დასაკუთრებაა ჯანსაღი. ყველაზე დიდი ბრძოლა ეგოიზმის წინააღმდეგ ისევ საკუთარ თავთან. აცნობიერებდე რომ ვერ გაუშვებ იმას, რაც ისედაც არასდროს გეკუთვნოდა და მაინც ვერ უშვებდე, გესმით ეს ამბავი? სწორედ შემდეგ, ვიმედოვნებ, რომ სიმშვიდე მოვა.

სიმშვიდე.

რატომ არის ასეთი მნიშვნელოვანი? მხოლოდ შინაგანი სიმშვიდის მოპოვების შემდეგ შეგვიძლია მივიღოთ ადამიანები ისეთები, როგორებიც არიან და დავივიწყოთ ჩვენი წარმოდგენები. ყველა თვისება რომელიც ჩვენს დნმ-ში დევს რაღაცით გადაგვარჩენს და გვაცხოვრებს, ხელს გვიწყობს ურთიერთობებში. როცა რომელიმე მათგანი, დადებითი თუ უარყოფითი, ითრგუნება ადამიანი კარგავს სიმშვიდეს.

სირბილი.

როგორი კარგი მორბენალიც არ უნდა იყო, არის რაღაცები რასაც ვერ გაექცევი. შენი ცხოვრება კი შეჯიბრი არ არის, რომ უბრალოდ სწრაფად გაიქცე და გაიმარჯვო. როცა საკუთარი თავი და შესაძლებლობები წინაღობად გესახება ახლოდან ტრაგედიაა, მაგრამ შორიდან ეს კიდევ ერთი იმედგაცრუების ისტორიაა, უამრავ სხვა ისტორიებს შორის დედამიწაზე. დრო რომ არ ჩერდება და ამ მომენტზე არ იყინება, ბედნიერება და შვებაა.

ქარიანი ამინდები დაემთხვა ჩემს იმედგაცრუებას. ქალაქში ყველგან რაღაცას აშენებენ, სეირნობა თავგანწირვაა, თვალები ქვიშით გევსება, ფილტვები კი მომწამლავი გამონაბოლქვით. მაინც არავინაა კმაყოფილი, სართულები კი იმატებენ და იმატებენ. მე და შენ სხვადასხვა სართულზე ვიდგებით თუ გვერდიგვერდ, ჩვენს შორის იდგება იმედგაცრუებაც, ადამიანობის თანმდევი სევდა.

თავშესაფარი.

ამ შენობებში ვერ იპოვი თავშესაფარს. გინდა სხეული გამოიცვალო, ეს უკვე გაცვდა, დასუსტდა და საკმარისი ძალები აღარ გააჩნია. თუ გინდა მიზნამდე მიხვიდე ახალი, გაუმჯობესებული ვარიანტი დაგჭირდება. ეს მიზნებიც ისე გაგეფანტნენ, როგორც გაზაფხულზე აყვავებულ მცენარეს ყვავილის ფოთლები, საკურასავით მიმოიფანტნენ მიწაზე და ვიღაც ფიქრობს რომ ეს ლამაზია, 5 სანტიმეტრით წამში, გახსოვს ანიმე, რომელიც ბოლოს ვნახეთ? ახლაც მჯერა, რომ შეიძლება პლათფორმაზე ვიდგე და მატარებლის შემოსვლისას იმედი აღარ გამიცრუვდეს.

არ ვიცოდი, რომ დგება ჩვენ ცხოვრებაში მომენტი, როცა მხოლოდ თავშესაფარს ვეძებთ. გვავიწყდება ყველაფერი, რისთვისაც აქამდე ვიბრძოდით, პირიქით, გავურბივართ ყველაფერს ნაცნობს და ახალ, უცხო თავშესაფარს ვეძებთ. მას, ვინც ჩვენ შესახებ საერთოდ არაფერი იცის. შემდეგ კი, ძნელია მისი გაშვება…

რა იქნებოდა…

სექტემბერი 15, 2019

5a74687aa3b70aeb517d2d747eecc9fbყველაფერს შეილება ჰქონოდა სხვა მნიშვნელობა, მათ შორის შენც. სტატუსები, რომლებსაც ზოგჯერ სურვილის გარეშე გვანიჭებენ და ისე გვამძიმებენ რომ არსებობის სურვილსაც კი გიკარგავს, ნებისმიერი სხვა შეიძლება ყოფილიყო. მაინტერესებს, ნამდვილად თავად აირჩიე შენი სტატუსი? და თუ გიფიქრია, რა იქნებოდა სხვა სავაურაუდო ცხოვრებაში…

მე, მაგალითად, მოსვენება მაქვს დაკარგული, მუდმივად “რა იქნებოდა” მეფიქრება. თითქოს არასდროს ამართლებს შენი არჩევანი, თუ საბოლოოდ გადაწყვიტე, ეს იმაზე მტკივნეულია, ვიდრე სხვისგან მოყენებული საკუთარი ტკივილი. ათას გასამართლებენ მიზეზს მოუძებნი, თუნდაც აღიარებ რომ უღირსი ადამიანია და ადრე თუ გვიან გადაივლის, დაივიწყებ. საკუთარ გონებას კი ვერ დაშორდები. დროთა განმავლობაში დაგროვილი ყოველი ემოცია აქაა და თან დაგდევს. ეს გროვები მხოლოდ იზრდება და იზრდება, ივსება და იძირები, იხრჩობი.

სრულიად უცხოს ვესაუბრე, უხერხულობის გრძნობა რომ დიალოგისთვის ჩამომეშორებინა. ყველაფერი ამოვთქვი, თუ როგორ არ მასვენებს საკუთარი სტატუსები, რომ მქვია ნათესავი, მეგობარი, საყვარელი, ადამიანი… ამ ყველაფერზე თქვენც აუცილებლად მოგიყვებით, როცა მზად ვიქნები.

ბოლოს ვისხედით ზაფხულის თბილ საღამოს გრძელ სკამზე ღია ცის ქვეშ და ჰორიზონტს გავყურებდით, ასე გაუნძრევლად ვანუგეშებდით ერთმანეთს გვერდიგვერდ ჯდომით, ზედმეტი პათეტიკის გარეშე, გავაცნობიერეთ რა, რომ ამ ჰორიზონტს დასასრული არ ჰქონდა.

შეგიძლიათ იგრძნოთ შვება, როცა გვერდით გრძნობ მშვიდ და აუღელვებელ სხვის სუნთქვას? შენც ამ რიტმს დაჰყვები და ფიქრობ, რომ რაც არის იმასაც არაუშავს. ვიდრე ამას იგრძნობთ, ყოველთვის გადარჩებით. ან მის გარეშეც, რადგან მხოლოდ საკუთარ თავს აბარიხართ, რაც არ უნდა შეიძინოთ და დაკარგოთ, რასაც ვერასდროს ჩამოიშორებთ აქაა, თქვენში.

როცა გადაღლილი თქვენთან საუბარს ვიწყებ თავს მძიმედ ვგრძნობ, მიუხედავად იმისა რომ მადა არ მაქვს და სისუსტე გონებას მიბინდავს. რამდენიმე წინადადების შემდეგ ზუსტად იგივე სუნთქვის ხმა მესმის. ჰაერის მასა ყურის ძირსა და კისერში ფრთხილად მეფინება ყოველ ამოსუნთქვაზე და სრულიად უცხოში ისევ ვარჩევ ჩემს უსაყვარლეს ადამიანს, ვისაც ყოველთვის ესმის ჩემი გაუცხოება. აუღელვებლად ზის გრძელ სკამზე ღია ცის ქვეშ და მელოდება, ვიდრე დავბრუნდები.

%d bloggers like this: