შიგთავსზე გადასვლა

Never let me go

ნოემბერი 28, 2019

Anne Magill, 1962

გაშვების უნარი.

შეგვიძლია მოვეჭიდოთ და შეგვიძლია გავუშვათ. შევქმნათ და ყველაზე მეტად მოვუფრთხილდეთ ღირებულებებს, რომლებიც არ გვინდა რომანტიკული პროექტირების მიზეზით საკუთარი ძალისხმევით განვახორციელოთ, თითქოს ვაძალებდეთ, ამას არ მოაქვს ისეთი სიამოვნება, როგორც თავისთავად მიმდინარე მოვლენებს, თანაც ამ უძრაობაში არ გვინდა რომ გავუშვათ. ვეჭიდებით. უნდა ვისწავლოთ გაშვება, ადამიანები ერთმანეთს არ ვეკუთვნით და არც მენტალურად მათზე შექმნილი ილუზიების დასაკუთრებაა ჯანსაღი. ყველაზე დიდი ბრძოლა ეგოიზმის წინააღმდეგ ისევ საკუთარ თავთან. აცნობიერებდე რომ ვერ გაუშვებ იმას, რაც ისედაც არასდროს გეკუთვნოდა და მაინც ვერ უშვებდე, გესმით ეს ამბავი? სწორედ შემდეგ, ვიმედოვნებ, რომ სიმშვიდე მოვა.

სიმშვიდე.

რატომ არის ასეთი მნიშვნელოვანი? მხოლოდ შინაგანი სიმშვიდის მოპოვების შემდეგ შეგვიძლია მივიღოთ ადამიანები ისეთები, როგორებიც არიან და დავივიწყოთ ჩვენი წარმოდგენები. ყველა თვისება რომელიც ჩვენს დნმ-ში დევს რაღაცით გადაგვარჩენს და გვაცხოვრებს, ხელს გვიწყობს ურთიერთობებში. როცა რომელიმე მათგანი, დადებითი თუ უარყოფითი, ითრგუნება ადამიანი კარგავს სიმშვიდეს.

სირბილი.

როგორი კარგი მორბენალიც არ უნდა იყო, არის რაღაცები რასაც ვერ გაექცევი. შენი ცხოვრება კი შეჯიბრი არ არის, რომ უბრალოდ სწრაფად გაიქცე და გაიმარჯვო. როცა საკუთარი თავი და შესაძლებლობები წინაღობად გესახება ახლოდან ტრაგედიაა, მაგრამ შორიდან ეს კიდევ ერთი იმედგაცრუების ისტორიაა, უამრავ სხვა ისტორიებს შორის დედამიწაზე. დრო რომ არ ჩერდება და ამ მომენტზე არ იყინება, ბედნიერება და შვებაა.

ქარიანი ამინდები დაემთხვა ჩემს იმედგაცრუებას. ქალაქში ყველგან რაღაცას აშენებენ, სეირნობა თავგანწირვაა, თვალები ქვიშით გევსება, ფილტვები კი მომწამლავი გამონაბოლქვით. მაინც არავინაა კმაყოფილი, სართულები კი იმატებენ და იმატებენ. მე და შენ სხვადასხვა სართულზე ვიდგებით თუ გვერდიგვერდ, ჩვენს შორის იდგება იმედგაცრუებაც, ადამიანობის თანმდევი სევდა.

თავშესაფარი.

ამ შენობებში ვერ იპოვი თავშესაფარს. გინდა სხეული გამოიცვალო, ეს უკვე გაცვდა, დასუსტდა და საკმარისი ძალები აღარ გააჩნია. თუ გინდა მიზნამდე მიხვიდე ახალი, გაუმჯობესებული ვარიანტი დაგჭირდება. ეს მიზნებიც ისე გაგეფანტნენ, როგორც გაზაფხულზე აყვავებულ მცენარეს ყვავილის ფოთლები, საკურასავით მიმოიფანტნენ მიწაზე და ვიღაც ფიქრობს რომ ეს ლამაზია, 5 სანტიმეტრით წამში, გახსოვს ანიმე, რომელიც ბოლოს ვნახეთ? ახლაც მჯერა, რომ შეიძლება პლათფორმაზე ვიდგე და მატარებლის შემოსვლისას იმედი აღარ გამიცრუვდეს.

არ ვიცოდი, რომ დგება ჩვენ ცხოვრებაში მომენტი, როცა მხოლოდ თავშესაფარს ვეძებთ. გვავიწყდება ყველაფერი, რისთვისაც აქამდე ვიბრძოდით, პირიქით, გავურბივართ ყველაფერს ნაცნობს და ახალ, უცხო თავშესაფარს ვეძებთ. მას, ვინც ჩვენ შესახებ საერთოდ არაფერი იცის. შემდეგ კი, ძნელია მისი გაშვება…

No comments yet

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  შეცვლა )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: