Skip to content

ქაოსი

March 25, 2015

ისევ მატერიაზე ვართ ჩამოკიდებულნი, ისევ ერთმანეთზე. უმარტივესი მატერია ვართ, მტვრისა და ვარსკვლავებისგან შექმნილი ყველაზე მცირე თანავარსკვლავედები ამქვეყნად. ჰოდა, ვუერთდებით ერთმანეთს, სრულიად გაუაზრებლად, თავისთავადი მიზიდულობით. ჩვეულებისამებრ ქაოსურად ვმოძრაობთ და თავს ვერ ვპატიობთ გზის აბნევას, არადა მუდმივი სამყოფელი უბრალოდ არ გაგვაჩნია. არც სხვა, რომ უსაყდრობა გადავაბრალოთ, რწმენაც არ გვაქვს უხილავი ძალის, სასწაულის.

ქაოსში ვაღწევთ მოჩვენებით იდილიას, ვეჩეხებით მოჩვენებით ემოციებსა და შემთხვევითობის მონები ვხდებით. რეფლექსურ დონეზე დავრჩით, ოთხსაფეხურიან პირამიდასაც ვერ ვაქცევთ რეალობად.

ერთადერთი გვრჩება, დაღლილი სხეული ვინმეს მკლავებში უნდა მიასვენო. ცარიელ მკლავებში, დანარჩენი ბურუსშია. მხოლოდ ისინი გაგრძნობინებენ რეალურ სიმშვიდეს და ემოციას. დაგდებულ ტემპერატურას საგრძნობლად გიმაღლებენ. სახლიდან გასვლის წინ გეუბნებიან, რომ ჩაიცვა, გარეთ საშინლად ცივა. ეგოისტი ხარ, გინდა მკლავები მოიცვა და ისე იარო ყველგან. ისინი მხოლოდ შენ თანაგრძნობაზე უნდა ფიქრობდნენ. როგორც კი გონებაში სხვა რამის გაკეთებას გაივლებენ, მათშიც ისევე გცივა, როგორც ზამთრისას შუა ქუჩაში, სულ შიშველს. მთელი სხეული გეყინება და სიწითლე ფრხილად გეპარება სხეულის ყველაზე სუსტი ნაწილებიდან – თითებიდან, იქამდე ვიდრე მკლავები შეგნებულად არ დაბრუნდებიან და შემოგეხვევიან, ნელა იღუპები, აგონიით.

მთავარია არ დაიგვიანონ, ზოგჯერ გვიან, უბრალოდ გვიანია და მეტი არაფერი. მარტო ხარ, როგორც თავდაპირველად, გაწვიმს, არავინაა რომ შეგიფაროს, მკლავები თავიანთ საქმეს აკეთებენ, მთელი სიშლეგით თხრიან მიწას, განძს ეძებენ, მატერიას, რომელიც მხოლოდ, ისევ და ისევ, მოჩვენებითი სიამოვნებისთვისაა შექმნილი. ვიდრე შენ ფეხებს ვეღარ გრძნობ, ვიდრე სიცივისგან კანი გეწვის და სუსხიანი ჰაერი, შინაგან ორგანოებსაც გიყინავს, ფილტვებიდან გულამდე, გონებიდან – სულამდე.

თხრისგან დაიღალნენ, შენ გაახსენდი, სწრაფად უნდათ გიპოვონ, ჩქარობენ, სჯერათ, სჯობს გვიან, ვიდრე არასდროს. ქაოსში დაიკარგნენ, იციან რომ სადღაც ელოდებიან, მაგრამ ვეღარ პოულობენ.

ოდესღაც გიპოვეს, ისევ მარტო, ისევ იქ, სიცივეში, მათი მომლოდინე და ამ ლოდინში გაყინული. ქაოსის ირონიაღა დარჩა მუდმივ რეალობად. აგონია – აგონიაზე, ცა – ცაზე, სამყარო – სამყაროზე, უსასრულობაში უსასრულოდ. გვიან, უბრალოდ გვიანია. დაგვრჩა არასდროს – არაფერი.

2 Comments leave one →
  1. March 25, 2015 10:31

    მთავარია არ დაიგვიანონ, ზოგჯერ გვიან, უბრალოდ გვიანია და მეტი არაფერი. (მართალია)

  2. April 1, 2015 23:46

    🙂

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: