Skip to content

რა მიგვაქვს, როცა მივდივართ?

February 8, 2017
Dead Flowers by Ilham Rambe

Dead Flowers by Ilham Rambe

ახლაც ვფიქრობ, რომ სათაურში კითხვების დასმა და მკითხველისთვის ფიქრის დაძალება ავტორის მხრიდან დიდი ეგოისტობაა, რადგან თუკი ვინმეში სინდისი გინდა შეაღვიძო, სწორედ ამის უმტკივნეულოდ მოსახერხებლად არსებობენ მწერლები. მახსოვს, დედას მოცემული შენიშვნები და სირცხვილისგან აალებული სხეული და მახსოვს ფურცლებზე ამოკითხული სხვისი ისტორია, არადა, მთავარი გმირი არ ვიყავი, შენიშვნა იყო თუ რჩევა, ვერ გავარკვიე, მაგრამ მუდმივად მახსოვდა და მისი წყალობით, ცხოვრებაში ერთხელ ან ორჯერ მაინც გადავრჩი წყენას.

გამოსვლისას კარი ფრთხილად მოვხურე, რათა მღელვარების შეტყობის შანსი მინიმუმამდე დამეყვანა. ის შემთხვევა იყო, როცა მხოლოდ ის ვიცოდი თუ საიდან მივდიოდი. ისიც კი არ ვიცოდი, რატომ მივდიოდი. დარჩენა ვერ ვისწავლე, მით ნაკლებ ძალისხმევას ვახმარ ვინმეს დატოვებას. უკანაც რომ გამომყოლოდა, ოთახში არ დავბრუნდებოდი, არა უაზრო სიამაყისა და ამპარტავნების გამო, არამედ, გადაწყვეტილების სიმტკიციდან გამომდინარე. ადამიანებს ყველაფრისთვის მიზეზი სჭირდებათ, მე – შეგრძნებები. თუ ერთ დილას იმ შეგრძნებით გავიღვიძე, რომ ოთახიდან უნდა გავიდე და აქ აღარასდროს დავბრუნდე, არ არსებობს ძალა, რომელიც დამტოვებს.

რა წავიღე? საკუთარი სხეული წავიღე, იმ ოთახში რომ მძიმედ იდო თავისულება შეზღუდული. სხეულის კედლებს მიმწყდარი, აფორიაქებული სული გამოვიტანე მზის სხივებზე. მარწუხები მოვიხსენი მისი მკლავების სახით, დამაბრმავებელ სინათლეს მოვაშორე თვალები, როცა კართან მზად მყოფნს მიყურებდა, ყველაფერს ამბობდა თავის სიჩუმით, უკვე ვიცოდი, როგორ ინანებდა არაფრის თქმას და მე აღარ დავამშვიდებდი, რომ აზრი არ ჰქონდა. მას კი დავუტოვებდი დაუმთავრებენ საქმეს, ყოველ არსებას რომ გონებას უჭამს მთელი დარჩენილი ცხოვრება.

როცა წამოვედი, შვება ვიგრძენი. საერთოდ არ ვწუხდი მან რა იგრძნო. ქუჩები ორმაგად ფართე მეჩვენებოდა, ვიდრე ოთახის ფანჯრიდან. მიზეზები არ მქონია, იმიტომ რომ მათ არასდროს ვუკვირდებოდი. სწორედ ამიტომ, არასდროს ვისმენდი ახსნებს და მითუმეტეს, თავს ვიღლიდი ბევრი ფიქრით. თუკი აქამდე ვფიქრობდი, რომ ზედაპირული ცხოვრება მღლიდა, იმ დილით გაღვიძებულმა ერთბაშად ვიგრძენი სამყარო ტვირთად. ფიქრი შევწყვიტე და კარი ფრთხილად დავხურე.

გააჩნია სად მიდიხარ. და თუ ჩემსავით არ იცი, სად მიდიხარ, როგორც ამბობენ, ყველა გზა “იქ” მიგვიყვანს. მნიშვნელოვანია, არ იფიქრო, რა მიგაქვს, როცა მიდიხარ, მათგან მაინც არაფერია შენი.

დღე, როცა გადავწყვიტე საკუთარი თავისთვის ცხოვრება

March 30, 2016

“რა? ვინ ცხოვრობს სხვისთვის?” ალბათ ის კითხვაა, რომელიც მაშინვე მოგდით გონებაში, როცა პოსტის სათაური ამოიკითხეთ. პასუხი მარტივი და გასაგებია: “ყველა!” ნუ, თითქმის..
საქმე რაშია, თუ რას ეხება ან რაზეა, როგორც არ უნდა იყოს სწორი, რა მნიშვნელობა აქვს მართლაც და მართლაც ან იმას ეს უკანასკნელი ერთად იწერება თუ ცალ-ცალკე თუ ეს ბოლო დეფისით თუ არა, მოკლედ, ცოტა რომ დაფიქრდე, პუნქტუაცია და ორთოგრაფია ისეთივე მნიშვნელოვანია, როგორც ის, თუ რას ფიქრობენ სხვები თქვენზე. აი, შენ კი, უდავოდ, უნდა შეეშვა სხვისი შთაბეჭილებებისთვის ცხოვრებას, დღის ბოლოს თუ არა, ცხოვრების ბოლოს ერთადერთი ადამიანის შთაბეჭდილებებია მნიშვნელოვანი და ეს ადამიანი შენ ხარ. ყველაფერი მხოლოდ ვიზუალური, ზედაპირული მხარეა, რეალურად კი, არანაირი მნიშვნელობა აქვს. ეს მათი საქმეა. შეიძლება, შენ 70 კილო ხარ და აუცილებლად ვიღაცაზე პუტკუნა, მის გვერდით კი უშნოც კი ხდები. ვიღაც 100 კილოა და მის გვერდით ნამდვილი ჯოლი ხარ, კი ანჯელინა ან იქნებ, სულაც, ბელუჩი მოგწონს, მონიკა და ჯოლის რომ შეგადარე დიდად ვერ შთაგაგონე, რა მშვენიერი არსება ხარ, თავად შენ, ჯოლისა და ბელუჩის გარეშე, მიუხედავად რიცხვებისა, რომლებსაც სამყარო გახვევს. მიუხედავად იარლიყებისა, რომელსაც ჩვენ გაკრავთ.

image

ადამიანები უამრავ ნაკლიანი ყველაზე შთამბეჭდავი არსებები ვართ. და მე საკმაოდ მაღიზიანებენ პერფექციონიზმით შეპყრობილი ტიპები, რომელთა ერთ-ერთი წარმომადგენელი დიდი ხნის განმავლობაში ვიყავი, პირდაპირ რომ გითხრათ, მთელი ჩემი არსებობა და ჯერ კიდევ ვერ დამიღწევია თავი ბოლომდე.. და მცდელობა! ეს არის, ჯერ ვერ დამდგარ შედეგზე, ბევრად მნიშვნელოვანი.
ჩემი ყველაზე ცნობილი იარლიყი –  “უკარებაა”. დიდი ისტორია სულაც არ არის, უბრალოდ ბუნებაა, რომელიც თან დამყვა, ზედმეტ შეხებებს ვერიდები, კი ბატონო, არა მხოლოდ ფიზიკურს. აგიხსნიდი, შენს აზრს რომ ჩემთვის მნიშვნელობა ჰქონდეს, მაგრამ ვიდრე ერთმანეთს ზედმეტად არ ვეხებით ყველაფერი რიგზეა და მე შენ მომწონხარ კიდეც.
მეორე, მგონი – “უხასიათო” იგივე “განწყობის ადამიანი”. გაგიკვირდება და სია უსასრულოდ გაგრძელდება, ყველა იმ ადამიანს რომ ჰკითხო ჩემზე, ვისაც ერთხელ მაინც შევხვედრივარ. მოდი, დავიკიდოთ, ჯივზ!
Read more…

მომენტები

December 21, 2015

არის მომენტები, რომლებიც განსაკუთრებით მაგრძნობინებენ თავს ადამიანად და ისინი აუცილებლად პეპლების გადაფრენა მთელს სხეულში ან ტანზე ბურძგლებად გამოყრილი აუტანელი ემოცია შეიძლება სულაც არ იყოს. როგორც იმ დღეს, სხვის ლოდინში სვიტერის მკლავები რომ დავაგრძელე, სიცივისგან თავის დასაცავად. ველოდებოდი ერთიანად გათოშილი და თავს ადამიანად ვგრძნობდი.
image

ქუჩის კუთხიდან რომ შემოუხვია, წამწამებმა თავისით დაიწყეს განუწყვეტლივ ფართხალი, გეგონება ზაფხულის მზემ შემოანათა საღამოს ქალაქშიო. თითებით მაგრად ჩამოქაჩული ტოტები ერთიანად ავუშვი, მომენტალურად ვიგრძენი სისხლის ადუღება, სხეულის გათბობა. უცნაურია, ამ უსასრულო სამყაროში შენსავით სასაცილო ადამიანი იყოს საკმარისი.

Read more…

ძვირფასეულობა მინდორზე

September 10, 2015

“შესაძლოა, უიმედო მეოცნებე ვარ.

შეიძლება რაღაცები არ მესმის.

მაგრამ იქ მივდივარ, სადაც ბალახი უფრო მწვანეა

და თუ გსურს, შეგიძლია შემომიერთდე..”

რაღაც უცნაურობა დამჩემდა, წიგნების შუაში გაწყვეტა.. ისე ავსულვარ ოთხამდე, ახლაღა შევამჩნიე. მერე ეს ჩვევა სხვა მნიშვნელოვან საქმეებზეც გადამივიდა. შუაში გაწყვეტილი საქმით, ვის რისთვის მიუღწევია, ვფიქრობ და ამაზე ფიქრსაც ასე შუაში ვწყვეტ.. ამბობენ, ადამიანები იმას ხედავენ, რისი დანახვაც თავად სურთო. იმას კი აღარავინ ამატებს, რომ მათი ყველაზე მავნე თვისებაა თავის მოტყუება, მოჩვენება, რომ რაღაც შეამჩნია, რომ გარემო შენზე არ ზემოქმედებს. მოვლენები მოხდებიან და ისინი შენ შეგეხებიან. შენ კი ჩაიკეტები და თავს მოიჩვენებ, თითქოს არაფერი შეცვლილა. არ გამტყუვნებ, ადვილი არ არის სიახლეებთან შეგუება. იმაზე ბევრად რთულია, ვიდრე წარსულზე უარის თქმა.

დაასვენე შენი ძვლები მინდორზე, საკუთარი თავის ძიებაში. ცოტა ხნით შეწყვიტე ფიქრი იმაზე, თუ როგორ უნდა გააცნოს ადამიანმა საკუთარი თავი სხვას, თუკი თავადაც არ იცნობს მას და მხოლოდ ხანგრძლივი თავგადასავლის განმავლობაში ეცნობა სულს, რომელიც წლებია მის სხეულში ბინადრობს. ამბიციური ადამიანები ცდილობენ ამოიცნონ სხვების პიროვნება, შეაღწიონ მათ გონებაში, რაც ჩახლართული, მით უკეთესი; რაც მეტი სიბნელე – მით მეტი შთაბეჭდილებები. გონიერმა ადამიანმა კი იცის, ყველაზე დიდი ამოცანა საკუთარ სხეულში ჰყავს, კანქვეშ ჩასახლებული. გონიერ ადამიანს სხვებისთვის არ სცალია.

ბოლოს სხვები გეუბნებიან, “ის არ ხარ, ვისაც ველოდი, ვინც მეგონე”, არადა, ჩვენ არ შევცვლილვართ, უბრალოდ საკუთარ თავად ვიქეცით და ყველაფერი მხოლოდ წინაა. ასევე, სხვების იმედგაცრუებაც, წყენა გარდაუვალია, მე კი ეს ძალიან, ძალიან არ მომწონს, გესმის? რა თქმა უნდა, არა, სამაგიეროდ, იდეალურად გესმის, რატომ გაუფასურდა ლარი და მისი შედეგები ქვეყნის ეკონომიკაზე. ჩემ თვალში კი რობოტი ხარ, რისთვისაც ურთიერთობა ერთ-ერთი პროგრამაა, რაც მთავარია ვერ გრძნობს, რაც მთავარია წარსულსა და მომავალზე ფიქრისას, მხოლოდ ის “აწუხებს”, სად იქნება მისი ადგილი საზოგადოებაში. ეს არა მხოლოდ ტექნიკის საუკუნეა, არამედ – დაპროგრამებული ადამიანების. მე ხომ ყველაფერს ადვილად ვეჩვევი, აქ რატომ გამიჭირდა.. იქნებ იმიტომ, რომ ემოციები მაკონტროლებენ, მარტივი გამოსავალი კი იმაში ვპოვე, რომ სხვებიც დავარწმუნო, მათ მნიშვნელოვნებაში. იქნებ მხოლოდ იმიტომ, რომ თავად ვერ დავამარცხე, ვცდილობ სხვები დავაჯერო, რომ მათი ემოციებზე გამარჯვება კარგი სულაც არ არის.. ან იქნებ, სულაც არ ვიჩვენებ თავს და დანარჩენების მსგავსად, ვერასდროს შევეგუები სტატუსის მნიშვნელოვნებას პიროვნებაზე მეტად.

თუ ცხოვრებაში რაღაც უმნიშვნელო მაინც შეგიქმია, ერთი თავით მაღლა დგახარ მასზე, ვინც ჯერ კიდევ საკუთარი თავის ძიებაშია, შესაძლოა მთელი ცხოვრებაც ეძებოს და საერთოდაც ვერ იპოვოს.. შენი სახელი კი მხოლოდ იმიტომ შემორჩება თაობებს, რომ ცდილობდი რაღაც შეგექნა, გამოგეძერწა საკუთარი პიროვნება სხვების მოსაწონი, ისე რომ არ სცნობოდი მას საერთოდ. მარტივად მოარგე სხვების გემოვნებას, რადგან ყველა ამას აკეთებდა. მეტიც, შთაგაგონეს, რომ სხვებს საერთოდ არ გავხარ, განსხვავებული ხარ. განსხვავებული ადამიანები არ არსებობენ, მხოლოდ ისინი, რომლებიც ისე ცდილობენ განსხვავებულობას, რომ როგორც კი დაკვირვებით შეხედავ, ცხვირზე წითელი ბურთულა უკეთიათ, ფეხებზე უზარმაზარი ბაფთიანი ფეხსაცმელები აცვიათ, მათი სიტყვები კი, პირში გარჭობილი საბავშვო სასტვენივით, ჰაერის ჩაბერვისას ფორმაცვალებადია, ერთადერთი ყურით მოთრეული სარგებელი კი მათივე თავებისთვის მოტანილი სიამოვნება და წარმატებაა. სინამდვილეში, ყველა “განსხვავებულ” ადამიანს ჩამოყრილი ტუჩის კუთხეების გაგრძელებაზე, უნაკლოდ აქვს მიხატული ღიმილი საკუთარი ხელითვე. გაბზარული ღიმილი კი ჩვევაში გადაუვიდათ, იმ მარტივი მიზეზით, რომ ვერ მიიღებ რაღაცას, თუ იქამდე არ ჩათვალე, რომ გაკლდა, მუდმივი ნაკლებობის განცდა კი წრფელ ღიმილს არასდროს მოგგვრის. თავგადასავლის ბოლოს ფუნჯსა და წითელ საღებავს ეძებ, იმ ხალხმა, ვინც დაგარწმუნა, რომ საკუთარი თავისგან აუცილებლად უნდა შეგექმნა შედევრი და შენი ცხოვრების აზრი, სწორედ ამაში მდგომარეობდა, ახლა ზურგი გაქცია, რადგან სულაც არ ეგონა, რომ ამას მოახერხებდი. შენდა სამწუხაროდ, თავს გაჩვენებდნენ.

“ცხოვრება ძალიან სწრაფად მიედინება,

ვფიქრობ, არ უნდა ვიჩქაროთ,

სხეული მინდორზე დავასვენოთ

და ვუსმინოთ ბალახის ზრდას..”

Read more…

გოგო, რომელმაც ლექსიკონიდან ზედსართავი სახელები ამოიღო

July 25, 2015

შ ე მ დ ე გ -ამდე

თავს არაფერს ვაძალებ, ჩემი ბედნიერების საიდუმლოც ესაა. თუმცა სადაოა, ჩემი ბედნიერების ხარისხი. უცნაურია, მაგრამ თუ არ თხრი და გზად შემხვედრი ჭიაყელები შენში გულყრას არ იწვევენ, ამოთხრილი ბრილიანტიც ისე არ ბრჭყვიალებს ან მხოლოდ შენ არ გჭრის თვალს შესაფერისად, როგორც დანარჩენებს.

მე გოგო ვარ, რომელმაც ლექსიკონიდან ზედსართავი სახელები ამოიღო, თუმცა სულ არა, მხოლოდ “როგორი”-ს ნაწილი. მომენტში, როცა ვიღაცას ლამაზი ვუწოდე, გამახსენდა რომ მასზე ლამაზიც მინახავს და აღნიშნული სიტყვის ჩემი მოსაუბრისთვის წოდებით მისი სილამაზე დავაკნინე, ასევე გამახსენდა, რომ მასზე უშნოსთვისაც მიწოდებია ლამაზი და სამი ადამიანის წინაშე აღმოვჩნდი ერთდროულად მტყუანი. საქმე ის კი არ არის, რომ სამივე ლამაზი არ იყო, უბრალოდ ის რომ ერთმანეთისგან განსხვავდებოდნენ დილემამდე მივყავდი, ვერ გამერკვია, ერთიანად მართალი ვიყავი თუ მტყუანი. იგივე დამემართა, სიტყვა ჭკვიანის, კეთილის, მისთანანის და განსაკუთრებით, ლამაზთვალებას შემთხვევაში..

თვალებს ჩემ ცხოვრებაში უზარმაზარი ადგილი უჭირავს. ხომ აკვირდებით ადამიანებს და განსაკუთრებით გაინტერესებთ მათი გარეგნობის კონკრეტული ნაწილი, ტუჩები, ყურები ან იქნებ სულაც იდაყვები.. მე – თვალები.

ერთი პერიოდი ვფიქრობდი კიდეც, ეს ჩვენი ფერადი პლანეტები ვიღაცის თვალებია და უშედეგოდ მისშტერებია სხვის თვალებს, ასე დგანან გოლიათი ადამიანები ან არსებები, რომლებსაც თვალები აქვთ, მათ შორის კი კავშირია გამწყდარი, კომუნიკაციაში უჭირთ, თუმც მათ თვალებში მთელი სამყაროა, რომელიც უამრავ საიდუმლოს ინახავს.

და როცა ვუთხარი “რა ლამაზი თვალები გაქვს”-მეთქი, ისე შევცბი, შემამჩნია და ჩვენს შორის უცნაურმა უხერხულობამ დაისადგურა. სწორედაც რომ შესაბამისი სიტყვა შევარჩიე, დანიშნულ სადგურს მოადგა უხეხულობა, ბარგი შეაგროვა და მატარებლიდან ჩამოვიდა, ჩვენს შორის. არადა, მართლა ლამაზი თვალები ჰქონდა. მოკლედ, დამღალა რომ ყველა ლამაზი იყო და თანაც ჭკვიანი, კეთილი, მოხერხებული, სწრაფი, ზანტი.. ათასობით იქნებოდნენ მხოლოდ ისინი, ვისაც მე შევხვედრივარ, სადღაც კი წავიკითხე 7 მილიარდს გადავაჭარბეთო. რადგანაც ჩემთვის ყველას ყველა ზედსართავი სახელი შეესაბამებოდა, ავდექეი და საერთოდ ამოვიღე ხმარებიდან. არც უნდა მოეგონათ თავის დროზე. რა აზრი აქვს იმ სიტყვების ქონას, რომელთაც რეალურად ფასი არ აქვთ. ასე ამოვაგდე ბოდიშიც. ფეხი რომ დავაბიჯე და მოლოდინის თვალებით შემომხედეს მე კი არაფერი ვუპასუხე, უზრდელიო ისე მომაძახეს, გეგონება ჩემი ბოდიში მტკივან თითს გაუყუჩებდა, აბა, რა კოლექციად უნდოდა ჩემი ბოდიში.. ადამიანების გონება მეტად.. აი, ასეთ წინადადებებში კი არ ვიცი, რა გამომდის ზედსართავი სახელის გარეშე, მაგრამ ხვდებიან ხოლმე საუბარში უადგილო სიჩუმით, წერისას კი სიცარიელით რომ შემოვიფარგლები, მხოლოდ განზრახვას ვეღარ იგებენ, ამ სიჩუმით კარგს ვგულისხმობ თუ ცუდს, ჰოდა მეც თვალებს მივაშველებ, კარგზე ლამპიონებივით მიციმციმებს, ცუდზე კი ის მომენტი დგება, სადაცაა რომ უნდა ინათოს და ქუჩებშიც ლამპიონებს აქრობენ, ალიონამდე მაგრად ბნელდება სამყარო.

ეს ამბავი მტკივანი კბილივით მაწუხებდა, თქვენ შეგიძლიათ მისი მოთმენა და კბილის არ გამოფურთხება? იქამდე მივდივარ, რომ როცა ამ ერთი შეხედვით სრულიად უწყინარ სიტყვებს ვიყენებთ, ყველანი მატყუარები ვხდებით, თუ აქამდე არ იყავით, რადგან საქმე ის კი არ არის, რას ვფიქრობთ ჩვენ, არამედ – ჭეშმარიტება.

 

შ ე მ დ ე გ

Read more…

და მივატოვე..

June 12, 2015

შენ ფიქრობდი, რომ კარგი იქნებოდა, თუ განმარტოვდებოდი და ცოტას იფიქრებდი, ვიდრე, არ იქეცი შეპყრობილად. ხანდახან, გინდა გადაყარო უსარგებლო მოგონებები. ნოსტალგიაზე გაიმარჯვო, იმედს დაეყრდნო, ძირში ცალ მხარეს წაცვეთილი ჯოხის მსგავსად, მიუხედავად ყანყალისა, მაინც რომ გამაგრებს. გინდა შეწყვიტო ფიქრი, იმდენად უსარგებლოდ გეჩვენება და დააკვირდე მხოლოდ დანარჩენების არსებობას. მათ მონოტონურ მოძრაობას წინააღმდეგობაში მოსულს მათთვისვე გამოყოფილ მცირე დროსთან.

მთელი სამყარო სევდით გაჟღენთილ ჰაერს სუნთქავს.

მელანქოლია სხეულზე კანივით გაქვს შემოკრული. როგორც ყოველთვის თავს ვერ ერევი და სუსტს გეძახიან, მათში კი არ არის ძალები მსგავსი განწყობა მუდმივად თან ატარონ. არაფერია, შენ იცი, რეალურად სუსტების შესახებ და მათ რიცხვში სულაც არა ხარ. უყურე, როგორ აგრძელებენ თვალდახუჭულნი მოძრაობას.

შენი ერთგულების არ სჯერათ, გესმის, ძნელია, ირწმუნო შეუცდომელი ადამიანის არსებობა. ამიტომაც, ყოველ წამს მოელიან შენგან ღალატს და ამრეზით გიცქერენ. კიბეებზე ჩამომჯდარს მუხლები ხელებს შორის გაქვს მოქცეული, თავი ფრთხილად დაგისვენებია მათზე და ირგვლივ ურწმუნონი ირევიან, შენს დასაგლეჯად გამზადებული მგლების ხროვასავით. მხოლოდ ერთი შეცდომა, მხოლოდ წამიერი გაფიქრება ტყუილსა და ღალატზე და დაგეშილებივით გეცემიან. წინასწარ შემზადებული, გალესილი საძიძგნი კბილებით, საკვებს მონატრებული, ნერწყვით ამოვსებული პირებით. არც ისე მძიმეა, როცა სხეულის ნაწილებს თავიდან სწრაფად, შემდეგ კი, უკვე მაძღრები, ნელ-ნელა გაგლეჯენ. და მაინც, მხოლოდ შენივე მელანქოლიაა მძიმე ასატანი.

სწორედ შენი მსგავსი ადამიანები ამძიმებენ დედამიწას, ამიტომ უნდა შეიჭამონ. სამაგიეროდ, ვერავინ დაგამარცხებს, ვიდრე საკუთარ თავთან ბრძოლას თანაბარი შედეგებით მართავ, მაშინ იმარჯვებ ხროვაზეც. ან გეხმარებიან..

ახლა, ამ კიბეებზე, როგორც შტორმისას, უზარმაზარ ტალღებს შორის, შუქურის ყვითელი სხივის გამოჩენას, ისე შეჰყურებ ჰორიზონტს და ელოდები ხსნას, ვიდრე ამასაც არ შეეჩვიე და აქვე დასრულდა არსებობაც.

წარსული ცხოვრების არსებობაში ვერ დავარწმუნე. ვერც იმაში, რომ ერთი ნახვით ვიცანი. მითხრა, შემთხვევითობები არაფერს ნიშნავს, ყველაფერს იგონებ და ცხოვრებას ამ სისულელეებში ხარჯავო. მისი თითებიც ისე ნაზად აღარ მეხებოდნენ, აღარც თვალებს ხუჭავდა, როცა მკოცნიდა. შიგნიდან წამოსული სიცივე ოდესღაც მხურვალე მის ტუჩებს ერთიანად მოდებოდა და კოცნით შუბლს მთლიანად მიყინავდა.

Read more…

საყვარლის ჩანაწერი

May 27, 2015

jan31_2ალბათ, მხოლოდ მე ვდგავარ, ყოველ ღამით, ღია მაცივრის წინ ფეხშიშველი და იქედან გამომავალი აუტანელი სიცივის გასაძლებად ფეხებს ვათამაშებ, ერთმანეთის უკან თანაბარი ტემპით ვმალავ. დაიწყებს ერთი წვას და მაშინვე შევმალავ მეორეს უკან, ვიდრე მსხლის ლიმონათს ვეძებ, რომელსაც ვერ ვიტან ყველა სხვა დანარჩენ გემოს შორის და მაინც, ყოველ ორშაბათ დღეს მას ვაგდებ სასურსათო კალათაში. ბევრ რამეს, რასაც ვაკეთებ სხვებს ვერ ავუხსნი, იქედან გამომდინარე, რომ საკუთარ თავსაც ვერ ვუხსნი, მაგრამ თვეებია უკვე ინსტიქტების დონეზე ვარ, თითქოს თავისთავად ვმოქმედებ, ავტოპილოტით, ზედმეტი ფიქრის გარეშე.

ჩემმა ახლო მეგობარმა მითხრა, “იმ დღეს საერთოდ დამავიწყდა შენი არსებობა, წარმოგიდგენიაო?” და მერე დააყოლა თავის აუტანელი ხარხარიც.

ხომ გინახავთ ადამიანები, რომლებსაც ყველა და ყველაფერი უყვართ? მე – რამდენიც გინდათ. ისეთებიც, უპრეტენზიოები რომ არიან და მუდმივად კმაყოფილები, სულ უნდოდა დედაჩემს ასეთი ვყოფილიყავი ანუ კარგი ცოლი, მაგრამ გავუცრუე იმედები, მას შემდეგ ყველა იმედს ვაცრუებ, რაღაც ტრადიციასავით მაქვს და მერე ხარხარით ვამატებ, როგორ იყო? ზუსტად მინდა გავიხსენო, მგონი ესე

“მე რა იმედების ამხდენ ქარხანას ასე ვგავარ? და რომელი იმედი დაინახე ახდენილი, როცა პირველად შემომხედე? მორჩილი საყვარლის? ასეთ ჭკვიან კაცს, როგორ დაგავიწყდა, რომ სხვებიც ამყარებენ იმედებს, ვიდრე მხოლოდ შენი აღიქვი, ჩემი შენს მყარ ოჯახს ემუქრებოდა დანგრევით. ხა-ხა!”

Read more…

%d bloggers like this: