Skip to content

როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება

აგვისტო 21, 2018

Screenshot_20180821-022105_1როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება,
სად იქნები მაშინ?

ფიქრობ რომ გავქრი? აღარ ვარსებობ. მაგრამ მე აქ ვარ; ვწერ და ვშლი, ვასრულებ და არ ვაქვეყნებ. ზაფხულის დღეები ცხოვრებიდან შემოდგომის სიცოცხლეგამოცლილი ფოთლებივით მცვივა. შენ ფიქრობ, რომ მეც უნდა ვიპოვო ჩემი ადგილი ამ სამყაროში, მე კი არ მესმის, რატომ უნდა ვეკუთვნოდე ერთ ადგილს. ქაოსი ჩემი ნაწილია, გონებაში ათასობით აზრი მწერებივით მიფუსფუსებს და არ შემიძლია ფიქრი შევწყვიტო. ისინი ცოცხალი ორგანიზმები არიან, იბადებიან, ვითარდებიან, მრავლდებიან და აღარ იხოცებიან.

სად? – სად ხარ ახლა. უცნაურია, ადამიანები ქმნიან ადგილებს, არქმევენ სახელებს, ანიჭებენ მნიშვნელობას. მაგრამ ადგილი, სადაც პირველად გნახე მათ შორის ყველაზე გამორჩეულია და არაფრით განსხვავებული დანარჩენი ქუჩებისგან. თუ პირდაპირ გეტყვი რომ საქმე ადგილში არაა, მაინც ვერ გაიგებ. შეიძლება ზუსტად გახსოვდეს, რამდენი საფეხური ჰქონდა კიბეს, რა ფერად იყო შეღებილი შენობები, რამდენჯერ დაიყეფა ძაღლმა რომელიც ავტომობილის ძრავის ხმამ იქვე მიძინებული გამოაფხიზლა. მე სხვანაირდ მახსოვს; მახსოვს სიცივე, თვალების წვა, შენი ხელის ბოლოჯერ შეხება, თავის დახრა და დაპირება, რომ გონს მოვეგებოდი, სისულელეებზე აღარ ვიფიქრებდი, დროს პროდუქტიულად გამოვიყენებდი და საკუთარ რესურსებს არ გავანიავებდი.
ახლა მცივა, ტერფებზე თითებს ნახევრად ვგრძნობ. ჭიქაში ჩაი გრილდება, არ ვეხები, სულ ცოტა, კიდევ რამდენიმე წუთი მინდა ვგრძნობდე იმ ქუჩაზე, ისევ იმ დღეს თავს. ვიდრე ისევ ჩემ ადგილზე დავიწყებ ფიქრს, რომლის გარეშეც შენიანად ვერ აღმიქვამ. რამდენად უნდა გემგვანო, რომ მოგეწონო, მიხვდე, სადაც არ უნდა ვიყო, ამ საყმაროში უადგილოდ მოხეტიალე, მხოლოდ ადამიანი ხარ ჩემი უსაფრთხო სავანე.

რა? – რა ვიცი ადამიანების შესახებ. თვალების ფერი. ლამაზი, თეთრი სახე და თითები გაქვს. როცა ნერვიულობ, თავს მარჯვენა ხელს აყრდნობ და  დუმხარ. სვამ და მღერი, კარგად მღერი. მერე მიდიხარ და მუსიკას წერ, სევდიანს, თუმცა არავის მოსწონს და მერე მაჟორში გადაგაქვს ყველა ნოტი. ცოტა ამსუბუქებს მელანქოლიას დანარჩენების ღიმილიანი სახეები, ასე არ არის? როცა იღიმი საეჭვო არ ხარ, ტვირთი არ ხარ, კარგია შენ გვერდით ყოფნა, რაც უფრო მეტად ღიმილისმომგვრელი ხარ, მით მეტი ფუტკარი გეხვევა, როგორც კი ნექტარი გამოგელევა, ჩვენ ვიცით რაც ხდება და ეს მტკივნეულია. შენ არჩევანს აკეთებ. სხვები უნდა იღიმოდნენ.

როდის? – ადამიანი მზის სხივია. ალბათ, ამიტომაც აგვიანებს. რამდენიმე დღის წინ საინფორმაციო გამოშვებას ვუყურებდი, მხოლოდ ტრაგედიებზე საუბრობდნენ, თან თეფშზე დარჩენილ ცოტაოდენ ბოსტნეულს ჩანგლით ვათამაშებდი, მოლოდინი აუტანელია. ვიდრე იცდი, აუცილებლად ანადგურებ რამეს, იქნება ეს ბოსტნეული თუ ადგილი, რომელზეც გაუნძრევლად დგახარ. უარეს შემთხვევაში – საკუთარ თავს. როდის? და რამდენი დრო გჭირდება რომ ჩემამდე მოაღწიო?

თუ შენ მეხმარები ამქვეყნად საკუთარი ადგილის პოვნაში, მე აუცილებლად ვიპოვი მას, როცა მზე ჩავა და წვიმის სეზონი დაიწყება – აღმოვაჩენ, რომ შენ გვერდით ის არ არის.

Advertisements

10 წუთი

ივნისი 12, 2018

by Maan Ali

ზოგჯერ მინდა უბრალოდ ვცხოვრობდე. ამისთვის საკმარისია  გრილ იატაკზე გავწვე და თვალები თეთრ ჭერს არ მოვაშორო. ჩემი უბრალო ცხოვრება განუსაზღვრელი პერიოდულობით მეორდება და 10 წუთს გასტანს, ვიდრე სამყარო კარის ღიობებიდან შემოიპარება, მთელ ოთახს ამოავსებს, აქაც შემავიწროვებს. სიმძიმე სხეულზე დამაწვება, რაც უფრო მეტად მოიპარება, მით მეტად ვიძირები, რაც უფრო მოძრაობ, მით მეტად გითრევს.

ყველა დილა ჩვეულებრივია, საღამოები კი – უცნაური. როცა პატარა ქალაქში ცხოვრობ, ეს “ჩვეულებრივიც” შედარებით პატარა მნიშვნელობით გამოირჩევა, “არაფერი განსაკუთრებულიც” კი მეტს იტევს თავის თავში, ვიდრე პატარა ქალაქის ჩვეულებრივობა, კიდევ იმაზე ცოტას, ვიდრე “ც” სიტყვების ბოლოს.

მაგრამ ამ “ც”-სა და ჩვეულებრივობაში, ადამიანებმა მოახერხეს და იპოვეს რაღაც, რისთვისაც თავგანწირვით იბრძვიან, ბედნიერების ნიღბით შეფარული მატერიები, მხოლოდ დრო არ ჰქონდეთ, იმისთვის რომ ჭეშმარიტ ღირებულებებზე იფიქრონ, ერთი წამით დაფიქრდნენ, სად გადაისროლა ცხოვრებამ და სად უნდოდათ, რომ აღმოჩენილიყვნენ.

წელიწადის ამ დროს, ჩემ ბედნიერებაში ალუბლის ხეები ყვავიან ვარდისფრად და მერე თოვს ისე ლამაზად, ისე არაჩვეულებრივად. ქუჩები ფარფატა სურნელოვანი ყვავილის ფურცლებით იფარება, ალუბლების შეწითლების მოლოდინში, ფუტკრების ხმაურით ვირთობ თავს.

ხანდახან მხოლოდ ფანჯრის რაფებზე ჩამოლაგებული მოხატულქოთნებიანი ყვავილები და დრო მინდა, რომ წყალი დავუსხა. რომ შემეძლოს საკუთარ სხეულზე გადმოვირგავდი, სულ თან ვატარებდი, მათ ნაცვლად გვალვისგან გამომშრალ, დამსკდარ ზედაპირზე სარეველები რომ აღარ ამოვიდოდნენ.

ყველაფერი ყვავილობს, შენ კი ჭკნები. რადიოში ერთი და იმავე სიმღერებს ატრიალებენ. ადამიანები ასე ერთფეროვნულად ცხოვრობენ, ყველაფერი ისწავლეს, ახლა ცდილობენ დაივიწყონ. სპილოების დახატვა არ იციან, არც იმ თამაშის წესები ახსოვთ, რიცხვი რომ უნდა გეთქვა, მწკრივში ჩალაგებული ბავშვების ფეხსაცმელებიდან ორი სხვადასხვა შეგხვდებოდა, მერე კიდევ ფინიშამდე მთელი ძალით გაქცეულიყავი, რათა რბოლაში გაგემარჯვა. მაშინაც კი, გამარჯვება იყო ტკბილი, მაგრამ ხანდახან, გამახსენდებოდა წინა ჯერზე წაგებისგან ატირებული ჩემი მეგობრის დასიებული თვალები და ფეხები მეკვეთებოდა, სიარულიც მავიწყდებოდა და ეს “ც” იყო ჩვენ პატარა ქალაქში არაჩვეულებრივი რამ, მაშინაც კი, მინდოდა უბრალოდ მეცხოვრა და მეტი არაფერი. მეყურებინა, როგორ ცხოვრობდნენ ისინი.

ჭერზე საჩვენებელი თითით ვხატავ პატარა არსებებს, რომლებიც ცხოვრებაში არასდროს მინახავს, ირგვლივ ხეებია გაჩეხილი, მინდვრები ცემენტის მძიმე და მუქი მასით დაფარული, მათი სახლები დავანგრიეთ და საკუთარი ავაშენეთ. არაფერია ლამაზი, რაც შენამდე სხვისი საკუთრება იყო. ამ კედლებში სუნთქვა ჭირს. ეს ისაა, რაც დამახვედრეს, ეს ქალაქია, რომელსაც ვეღარ დავანგრევ. თვალებს ვხუჭავ, უცნაური ღამე უნდა დასრულდეს და ჩვეულებრივი დილა გათენდეს.

ჩემი 10 წუთი ამოიწურა.

ჩემ სიზმრებში

დეკემბერი 8, 2017

23f38bd0901ac6e0d8d4bd6c90dbce4e--maya-angelou-happy-thingsჩემ სიზმრებში ყოველთვის ისაა საფრთხეში. მე ამას შორიდან ვუყურებ და არაფრის გაკეთება შემიძლია.
ამ დილითაც საშინელმა კოშმარმა გამაღვიძა, უფრო სწორედ, მან გამომაფხიზლა, ვერ ისვენებ და კვნესი, ისევ კოშმარი გესიზმრებაო? მერე ბალიში გამისწორა, საბანი გადამაფარა, იქვე ჩამოჯდა და მოყევიო მითხრა. ისევ მთაზე ვიყავი, იქედან კი ვხედავდი, როგორ გლეჯდნენ მხეცები, ისევ ვერ შევძელი დაყვირება, ვერავის დავუძახე, ვერ ჩამოვედი რომ თვითონ დავხმარებოდი. როდესაც ვიღვიძებ, კიდევ უფრო რთულია გახსენება, თითქოს მეორდება, სიზმრები ავიწყდებათ ხოლმე, მე კი ცხადად მახსოვს, ძნელია ეს დაივიწყო. ის კი ყოველ ჯერზე მაიძულებს გავიხსენო, მარტო ნუ განიცდი, ასე გკარგავო. წამოდი, ყველაზე მაღალ მთაზე ავიდეთო და ჩვენც ავედით. მხოლოდ იქედან რომ გადმოვიხედეთ, რომელზეც ვიდექი, მასზე ბევრად მაღლებიც დავინახეთ, ამ ფაქტმა გაგვამხიარულა. ხევის კიდეზე ჩამოვჯექით ცოტახნით, საოცრად მშვიდი იყო გარემო, ჩემი სიზმრებისგან განსხვავებით. კიდევ უფრო რომ მაფრთხობდა, იმდენად მშვიდი.
ამ ფიქრებში გართულმა რას ხედავ-მეთქი  ვკითხე, ღმად ამოისუნთქა და მიპასუხა: “თავისუფლებასო.” – მერე კითხვა დამიბრუნა, ვიდრე ვლაპარაკობდი ვერ გავბედე მისთვის შემეხედა. თვალი უსასრულო სივრცეში გამიშტერდა, მაგრამ ვერაფერს ვხედავდი, თითქოს მომენტალურად დავბრმავდი.

– შენ უყურებ მას და თავისუფლებას ხედავ, მერე ალბათ მე და აქ ვარ, შენი ვოლიერი. მე კიდევ ვუყურებ ამ მთებს და აქაურობაა ჩემი ვოლიერი, შენ კი ჩემი თავისუფლება რომ მათ და მათში დამალულ საფრთხეებს თავი დავაღწიო. ყველაფერი რაც მიყვარს აქაა და მინდა გავექცე, მაგრამ ისე მღლიან, მაგის თავიც აღარ მაქვს.
შორიდან ყველაფერი ასეთი მშვიდი ჩანს არა? ვიდრე დაბლა არ დაეშვები, მხეცებს შეუერთდები, ბუნების დაუწერელ კანონებს საკუთარ თავზე გამოცდი, ისევ მოგინდება თავისუფლება? აი, რას ვფიქრობ, როცა შენ გიყურებ. თითქოს არაფერი იცი და არ მინდა რომ გაიგო, აქ სრულიად მარტო დავრჩე. ძალიან ბოროტი ვარ თუ მინდა ჩაგითრიო? თუ მინდა ჩემი უბედურების მოზიარე მყავდეს? მართალია, ჩემთვის აღარ იქნება აქაურობა შესაზარი, მაგრამ როგორ იმოქმედებს იგი შენზე? დავეხმარებით ერთმანეთს თუ ორივე დავიხრჩობით?

წაიკითხე მეტი…

სამყარო პატარავდება

ნოემბერი 18, 2017

არაფერს ვაბობთ, კიდევ უფრო ვუახლოვდებით ერთმანეთს.

შორს ვდგევართ და სამყარო პატარავდება.

ნიშნები არსადაა, სევდა კი ყველგან.

ყველა სარდაფში, ყველა სხვენში.

თუ შენ არ მოგწონს ცის ფერი და ჩვენ არ შეგვიძლია შევღებოთ იგი, გადავიფაროთ საბანი.

თუ მე ვერ ვწყვეტ ტირილს, შენი სიმღერა არის ხმა, რომელსაც ჰარმონია ითხოვს.

ნუ დავიმგვანებთ ერთმანეთს, რომ არ დავიხრჩოთ ზღვაში.

შენ უნდა იბრძოლო ყველგან და ყველაფერში, მაგრამ არა ჩემთან.

დრო ხაფანგია, რომელშიც გავებით და რაც უფრო მეტს ვცდილობთ გავთავისუფლდეთ, მით მეტად გვიზიანდება სხეული, ფრთები, სულ ბოლოს სული.

თუ ჩვენ დავტოვებთ ადამიანების მიერ შექმნილ სამყაროს და ავაშენებთ სახლს დიდი ღობით, ვიქნებით უბედურები.

თუ არ ვიზამთ ამას, ვიქნებით უბედურები.

დრო ხაფანგია, რომელშიც გავებით.

დაგიზიანდა სხეული.

დამიზიანდა სული.

ვჭირდებით ერთმანეთს.

სამყარო უსასრულოა, რაც უფრო შორს ვდგევართ, მით უფრო პატარავდება.

წაიკითხე მეტი…

შემოდგომა

სექტემბერი 29, 2017

2295fdf35af5b1507ca7c81982be4ec0

უნდა დამეწერა რამე. ასეთი დღეები დგება ხოლმე, როგორც სამყაროში შემოდგომა და ფიქრები გახუნებული, სიცოცხლეგამოცლილი ფოთლებივით ცვივა და ცვივა. თუ ოდესმე ისწავლიან, როგორ შეაჩერონ ეს მოვლენა, ალბათ, მაშინ ადამიანები სულ სხვანაირი ფიქრებით იქნებიან შეპყრობილი, რომლებიც მათ არ უკავშირდება და ემოციებისგან იმდენად შორსაა, რამდენადაც ეს სამყარო იმ სამყაროსგან.

დღეს რომ გაწვიმდა ვერ გავიგე, იმდენად გადაღლილი ვიყავი. ნახევარი დღე მეძინა და მეორე ნახევარი იმაზე ვფიქრობდი, როგორ მეძინა ამდენი ხანი. ზაფხულის შემდგომი სიცარიელე ამოუვსებელი გრძნობაა, სადღაც გახვრეტილია და წვიმა შემოდგომაზე უშედეგოდ ცდილობს ამოავსოს.

მეძინა და სახეზე თბილი მზის სხივების შეხებას ვგრძნობდი, თითის წვერებს ისე ფრთხილად ათამაშებდა თვალებიდან ლოყაზე, ლოყიდან – ცხვირსა და ტუჩებზე, არსებობას ისევ სასიამოვნოს ხდიდა. მინდვრის ყვავილების სურნელი ნესტოებზე მიღიტინებდა, ნელი სიო ჭადრებს აშრიალებდა, ჩიტები კი ჭიაყელებს ბუდეებისკენ ეზიდებოდნენ. მინდვრებში ფუტკრები ზუზუნებდნენ, ენაზე იმ ზაფხულს შენახული თაფლის გემო მომივიდა. ჭრიჭინები შეუსვენებლივ აფრთხობდნენ ქვეწარმავლებს. როცა მოიღრუბლებოდა, მხიარულად შევეფარებოდით ერთმანეთს და ვიმღერებდით ჩვენ საყვარელ სიმღერებს; Close to you, Amapola, Amie..  სულ ვფიქრობდი, რომ ეს სიმღერა Annie-ზე დაწერა, მაგრამ Amie დაარქვა იმ მიზეზების გამო, რომლებსაც ვერ ვამბობთ ხოლმე და ეს ჩემი ფიქრები ყველა სიმართლეზე მაღლა იდგა, როცა ვუსმენდი და ჩემი სახელი მესმოდა.

და ქარი ისევ გაფანტავდა მათ, მზე კი შუადღის ძილისგან გამოიღვიძებდა, თვალებს გაახელდა, ჩვენ მხიარულებას ინტერესით ჩამოხედავდა.

დაღამდა და მეც გავიღვიძე ისევ შემოდგომაში. სიცივე არ მიყვარს, საერთოდ არაფერი მიყვარს, რაც მახსენებს, რომ მარტო არსებობა რთულია. რაც გაიძულებს ბევრი იფიქრო და კიდევ უფრო ნაკლები იმოქმედო, ვიდრე ჩვეულებისამებრ. ილუზიებს აჰყვე, საკუთარ თავში ეჭვი შეგეპაროს. საკმარისია ზაფხული გავიხსენო, გამახსენდეს ზღვის სუნი, მთის სიგრილე, ჰამაკში მარტო ნებივრობის ბედნიერება, რომ ილუზიებს ვჩაგრავ. ამაყი ვარ საკუთარი თავის წინაშე, რომ ამ შემოდგომაზეც გავუძელი, იმედიანად, რომ ამ ზამთარსაც გადავიტან, ისე რომ არ ვიქნები ყალბი სხვა ადამიანის წინაშე და არ იქნება ჩემ წინაშე ყალბი ადამიანი. არ ვიქნებით ჩვენ ორნი გარემოების მსხვერპლი, წელიწადის დროებივით დროებითი. როცა ზაფხული აღარ მოიტანს ბედნიერებას, ჩვენ თავად ვიპოვით მას, რომელსაც მოჰყვება ზამთარში დაშაქრული თაფლის გემო ენაზე.

ძილის წინ ასკილის ჩაი მოვადუღე, ამინდის პროგნოზს ჩავხედე, საწვიმარი და თბილი წინდები გავამზადე. ბალადების კოლექცია დაბალ ხმაზე ჩავრთე და  “დუბლინელების” კითხვა განვაგრძე. ფანჯრებს მიღმა ჩუმად წვიმდა, ბნელოდა, ნაწვიმარ ქუჩებში არეკლილ განათებებს აქა-იქ არღვევდა მოსეირნე ახალგაზრდების ჩრდილები და მხიარული საუბარი, რომელთაც მე არასდროს შევერთებივარ..

წაიკითხე მეტი…

რა გვრჩება, როცა გვტოვებენ?

მარტი 29, 2017

largeყველაზე მეტად იმან გააღიზიანა, თუ როგორ ნელა დახურა კარი. უნდოდა ეთქვა ან სულაც, ისე ეჩხუბა, რომ ბრაზისაგან ფილტვები დახეთქვოდა, ოღონდაც, მისგან მოესმინა მიზეზები, გაეჟღერებინა მისი ნაკლები, მერე კი ეპასუხა, რომ ყველაფერს გამოასწორებდა. არა, სულაც არ უნდოდა ლაპარაკი, არამედ, კატასავით ზედ აკვროდა, ზედმეტი სიტყვების ნაცვლად ეგრძნო, ასე სთხოვდა დარჩენას.

არ შეიძლება ჩუმად ადგე და წახვიდე. სხვას კი დაუტოვო ეჭვები, რომლებიც კარგა ხანს გაჰყვებიან ღამის კოშმარებად. არაფერი შეიძლება გააკეთო ისეთი, რაც ვნებს ადამიანს, ვინც ერთ დროს მზე იყო შენ ყოველდღიურობაში, თუნდაც დაზამთრდა.

ვართ კი მადლობელი, რადგან ისე სწრაფად დაგვტოვა, არც საშუალება და არც დრო მოგვცა, მის წინაშე თავი დაგვემცირებინა. ან კი, რამდენი წუთი გვეყოფოდა, რათა გადმოგველაგებინა ყველა ის ემოცია და შეგრძნება, რომლებიც თვეებისა თუ წლების განმავლობაში განგვიცდია მის გვერდით? შენც დაიწყებდი და მერამდენე წუთს მიხვდებოდი, რომ აზრი არ აქვს, როცა მის სახეს უყურებ აშკარაა – არაფერი ესმის, რადგან თვითონ არასდროს განუცდია იგივე, როცა შენ სახეს უყურებს. რამდენადაც არ უნდა ჰგავდნენ ადამიანები ერთმანეთს, განცდები არ მეორდება.

მერე გაუშვებდი. შეგძულდებოდა, პირველად დაინახავდი მასში უმადურ და ეგოისტ ადამიანს, სრულიად უცხოს. რომ შეიძლებოდეს, მოგონებები შეაგროვო, ჩემოდანში ჩაალაგო და ის ერთიც აჰკიდო, გააკეთებდი ამას? და შენს ვინტაჟურ პერანგებს, რომლებსაც ჯერ კიდევ ასდით უცხოს სურნელი; ღია ფერის კბილის ჯაგრისს, რომლებსაც წესით გოგოები ირჩევენ, იმან კი პირიქით გაიძულა; კედელზე გაკრულ მის საყვარელ არტისტებს, რომლებსაც შენ წინაშე მუდმივად უმხელდა გრძნობებს, მერე გიტარას მოგაჩეჩებდა და გთხოვდა გემღერა აი, ის სიმღერა, წინა კვირას შემთხვევით რომ მოისმინეთ რადიოში ანუ დაგეწერა სრულიად ახალი სიმღერა, რადგან არცერთს გახსოვდათ, როგორ ჟღერდა; მისი საყვარელი ყვავილები: აყვავილებული კაქტუსები და ფანჯარაში შემოჭრილი ჭადრის ხის შრიალი. შეიძლება ჩაგეტია კიდეც ერთ ჩემოდანში, მაგრამ გაატანდი იმ ყველაფერს, რაც შენი ნაწილიც იყო მთელ ამ ამბავში?

ოთახში მარტო დარჩენილი, ვეღარც ხვდები, რა გავიდა შენი ცხოვრებიდან. ეს ის არაა, რასაც იცნობდი, რასაც რწყავდი და ზრდიდი, ვიდრე არ გახსოვდა ნიადაგი, რომელზეც ყველაფერი ვერ ხარობს. გაუთავებლად საუბარში გავიწყდებოდა ყური დაგეგო მისი მობეზრებული სუნთქვისათვის. მხოლოდ საკუთარი თავი გყავს, რომელიც ახლაც ვერ ხვდება, რომ ცალმხრივობა არ არსებობს. ადამიანები უბრალოდ არ დგებიან და მიდიან.

ერთ მზიანი გაზაფხულის დღეს მოგბეზრდება თავის მოჩვენება, თითქოს ისევ განიცდი. მადლიერების გრძნობა გაიძულებს გაიღიმო, რომ არ დაგაცადა იმ სიცრუის სიმართლედ მტკიცება, რასაც შენზე ადრე მიხვდა. ყოველთვის გემახსოვრება, როგორ ფრთხილად მოხურა კარი, ბოლო მომენტამდე არ დაუკარგავს შენი სიყვარული.

არ თქვა უარი საკუთარ თავზე, უბრალოდ ისწავლე სხივების კონტროლი, რათა ადამიანები არ დააბრმავო.

რა მიგვაქვს, როცა მივდივართ?

თებერვალი 8, 2017
Dead Flowers by Ilham Rambe

Dead Flowers by Ilham Rambe

ახლაც ვფიქრობ, რომ სათაურში კითხვების დასმა და მკითხველისთვის ფიქრის დაძალება ავტორის მხრიდან დიდი ეგოისტობაა, რადგან თუკი ვინმეში სინდისი გინდა შეაღვიძო, სწორედ ამის უმტკივნეულოდ მოსახერხებლად არსებობენ მწერლები. მახსოვს, დედას მოცემული შენიშვნები და სირცხვილისგან აალებული სხეული და მახსოვს ფურცლებზე ამოკითხული სხვისი ისტორია, არადა, მთავარი გმირი არ ვიყავი, შენიშვნა იყო თუ რჩევა, ვერ გავარკვიე, მაგრამ მუდმივად მახსოვდა და მისი წყალობით, ცხოვრებაში ერთხელ ან ორჯერ მაინც გადავრჩი წყენას.

გამოსვლისას კარი ფრთხილად მოვხურე, რათა მღელვარების შეტყობის შანსი მინიმუმამდე დამეყვანა. ის შემთხვევა იყო, როცა მხოლოდ ის ვიცოდი თუ საიდან მივდიოდი. ისიც კი არ ვიცოდი, რატომ მივდიოდი. დარჩენა ვერ ვისწავლე, მით ნაკლებ ძალისხმევას ვახმარ ვინმეს დატოვებას. უკანაც რომ გამომყოლოდა, ოთახში არ დავბრუნდებოდი, არა უაზრო სიამაყისა და ამპარტავნების გამო, არამედ, გადაწყვეტილების სიმტკიციდან გამომდინარე. ადამიანებს ყველაფრისთვის მიზეზი სჭირდებათ, მე – შეგრძნებები. თუ ერთ დილას იმ შეგრძნებით გავიღვიძე, რომ ოთახიდან უნდა გავიდე და აქ აღარასდროს დავბრუნდე, არ არსებობს ძალა, რომელიც დამტოვებს.

რა წავიღე? საკუთარი სხეული წავიღე, იმ ოთახში რომ მძიმედ იდო თავისულება შეზღუდული. სხეულის კედლებს მიმწყდარი, აფორიაქებული სული გამოვიტანე მზის სხივებზე. მარწუხები მოვიხსენი მისი მკლავების სახით, დამაბრმავებელ სინათლეს მოვაშორე თვალები, როცა კართან მზად მყოფნს მიყურებდა, ყველაფერს ამბობდა თავის სიჩუმით, უკვე ვიცოდი, როგორ ინანებდა არაფრის თქმას და მე აღარ დავამშვიდებდი, რომ აზრი არ ჰქონდა. მას კი დავუტოვებდი დაუმთავრებენ საქმეს, ყოველ არსებას რომ გონებას უჭამს მთელი დარჩენილი ცხოვრება.

როცა წამოვედი, შვება ვიგრძენი. საერთოდ არ ვწუხდი მან რა იგრძნო. ქუჩები ორმაგად ფართე მეჩვენებოდა, ვიდრე ოთახის ფანჯრიდან. მიზეზები არ მქონია, იმიტომ რომ მათ არასდროს ვუკვირდებოდი. სწორედ ამიტომ, არასდროს ვისმენდი ახსნებს და მითუმეტეს, თავს ვიღლიდი ბევრი ფიქრით. თუკი აქამდე ვფიქრობდი, რომ ზედაპირული ცხოვრება მღლიდა, იმ დილით გაღვიძებულმა ერთბაშად ვიგრძენი სამყარო ტვირთად. ფიქრი შევწყვიტე და კარი ფრთხილად დავხურე.

გააჩნია სად მიდიხარ. და თუ ჩემსავით არ იცი, სად მიდიხარ, როგორც ამბობენ, ყველა გზა “იქ” მიგვიყვანს. მნიშვნელოვანია, არ იფიქრო, რა მიგაქვს, როცა მიდიხარ, მათგან მაინც არაფერია შენი.

%d bloggers like this: