კადრი ფილმიდან "დიდი ქალაქის ჩირაღდნები" (1931).

აღარ აღვნიშნავ როგორ მიყვარს ჩარლი ჩაპლინი.ჩემი ბლოგის ყველა მკითხველმა ეს შესანიშნავად იცის.დანამდვილებით არ ვიცი მისი პიროვნების თუ მისი ფილმების გამო მიყვარს ასე ძალიან.უკვდავი შავ-თეთრი ხელოვნებაა ყოველი მისი ფილმი და მუსიკა ამ ფილმებიდან ლაპარაკობს ყველაფერზე რასაც სიტყვები ასე კარგად ვერ იტყოდნენ.

სხვათაშორის,რამდენიმე დღის წინ თანამედროვე ფილმი “არტისტი” (2011) ვნახე და დავრწმუნდი,რომ ეს ფილმი ნამდვილად იმსახურებდა აღებულ რამდენიმე ოქროს გლობუსს,მათ შორის ერთ-ერთს სწორედ მუსიკალური გაფორმებისთვის.ამაში თავად შეგიძლიათ ახლავე დარწმუნდეთ უბრალოდ მუსიკას უსმინეთ,რომელიც ამ პოსტის კითხვისას ჟღერს ჩემს ბლოგზე.. ფილმში ვითარება 1927-1931 წლების შუალედში,ჰოლივუდში ხდება.იგი ორი სხვადასხვა თაობის მსახიობზე მოგვითხრობს და ასახავს მსახიობის პროფესიის ამა თუ იმ პლიუსს და მინუსს.ჩემი რჩევა იქნება აუცილებლად ნახოთ იგი და თავად შეაფასოთ.დაბრუნდეთ “ჩარლის ეპოქაში” და ისიამოვნოთ ხარისხიანი მუსიკით.

კადრი ფილმიდან "არტისტი" (2011).

უკვდავი ლეგენდაა”კასაბლანკა” (1942).პოსტის დასაწერად კიდევ ერთხელ ვუყურე და მივხვდი,რომ ეს საჭიროების გარეშეც უნდა გამეკეთებინა.აქ უკვე კლასიკურ მუსიკას ჯაზისა და ბლუზის რიტმი ენაცვლება.ალაპარაკდნენ გმირებიც,თუმცა არანაკლებ მშვენიერია ყოველივე.წლების გასვლასთან ერთად ერთიანად მრავალფეროვანია შავ-თეთრი ქმნილებები.

და მე თუ მკითხავთ ლამაზი მუსიკა ყველაფერს ალამაზებს.იქნება ეს ფილმი,თეატრი თუ თქვენი განწყობა.

კადრი ფილმიდან "კასაბლანკა" (1942).

1961 წელს,უკვე ფილმიც ფერადია,პერსონაჟებიც გაუთავებლად საუბრობენ და ნაკლებია მუსიკა.მაგრამ ხელოვნების ქმნილებებს ეს სულაც არ აკნინებს,არამედ პირიქით.მაგალითად,როგორც “საუზმე ტიფანისთან”-ში,ოდრის “Moon River” მგონი ყველას უყვარს,ან თუნდაც ფილმის მთავარი მუსიკალური თემა.. თუკი მუსიკა ახერხებს ჩაწვდეს თქვენს შინაგანს,მაშინ იგი ერთიც საკმარისია და დაე დანარჩენი სიტყვებმა ილაპარაკონ..

თუკი თვლით,რომ შავ-თეთრი ფილმები მოძველდა,მაშინ უბრალოდ რამოდენიმე მათგანს მაინც უყურეთ და ფარწმუნდებით,რომ ისინი უფრო მეტად მრავალფერია,ვიდრე თანამედროვე პირდაპირი მნიშვნელობით,ფერადი ფილმები.

კადრი ფილმიდან "საუზმე ტიფანისთან" (1961).

ასე ადვილად აღარ დავიმსხვრეოდი,მეორე შანსი რომ მქონდეს.. და შემდეგ თუნდაც მთელი სამყარო ამიმხედრდეს..

ამ კუთხის ხომ ყველას ეშინია,არც არაფერია იქ განსაკუთრებული,მაგრამ მაინც.. მბრწყინავ სიბნელეს,გამაყრუებელ სიჩუმეს და უსხეულო მოჩვენებებს ჩაუგდიათ ხელში,ოდესღაც..

ოდესღაც არსებული სინათლე ამ მიტოვებული გარემოსი.დრომ ჩამორეცხა მისი ფერადი კედლები და ქარებმა ჩალეწეს მისი პრიალა შუშები.მოჩვენებებმა კარის დაკეტვაზე უარი თქვეს,ის ყველასთვის ღია.. მაგრამ არავის აქვს იქ შესვლის სურვილი.

ყველაფერი ამ ქვეყნად წარმავალი წასვლით გულს გწყვეტს.შენს მიერ მოპოვებული დიდება ადრე თუ გვიან მათ მიერ იქნება მიტოვებული ბნელი ქუჩის კუთხეში,სადაც ერთ ქარბუქიან ღამეს ლამპიონის ნათურა გადაიწვება და ამას ვერავინ შეამჩნევს.

და მე ხომ მართლა შუშისგან არ ვარ დამზადებული.ჩემში ხომ ყველაფერია ემოციების,გრძნობებისა და სურვილების ჩათვლით.და მხოლოდ ჩემს ყურადღებას იქცევს ეს ადგილი თავისი იდუმალებით.იქ მხოლოდ მე და ის ვართ.. სამყარო,რომელიც ჩემსავით მარტოობას და მათ ბოროტებას გრძნობს..

მე ხომ მხოლოდ სამოთხეს ვეძებ ამ ქვეყნად,რომლისკენაც ფრთების გარეშე მივილტვი.და ვინ თქვა,რომ სამოთხე ნათელია და იქ ნათურა არ არის გადამწვარი..

და თქვენ ყველა ჩემსავით ადვილად მსხვრევადი ნივთები ხართ,მეტი არაფერი..

Filed under: ბურუსი, გრძნობა, დრამა, რწმენა, სუფთა ფურცლები, ფერადი, ფსიქოლოგია, წვიმა Tagged: გრძნობები, ემოციები, ლამპიონი, მარტოობა, მაღაზია, მინის ნივთი, მიტოვებული ქუჩა, ნათურა, სამოთხე, ჩანახატი, ცხოვრება ]]> http://bradawls.wordpress.com/2012/01/17/%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%95%e1%83%98%e1%83%9a%e1%83%90%e1%83%93-%e1%83%9b%e1%83%a1%e1%83%ae%e1%83%95%e1%83%a0%e1%83%94%e1%83%95%e1%83%90%e1%83%93%e1%83%98-%e1%83%9c%e1%83%98%e1%83%95%e1%83%97%e1%83%94/feed/ 11 »♥» ana «♥« http://bradawls.wordpress.com/2012/01/05/%e1%83%ac%e1%83%98%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%9e%e1%83%a3%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98/ http://bradawls.wordpress.com/2012/01/05/%e1%83%ac%e1%83%98%e1%83%97%e1%83%94%e1%83%9a%e1%83%98-%e1%83%9e%e1%83%a3%e1%83%90%e1%83%9c%e1%83%a2%e1%83%94%e1%83%91%e1%83%98/#comments Wed, 04 Jan 2012 20:32:44 +0000 »♥» ana «♥« http://bradawls.wordpress.com/?p=2041 ]]>

ალბერტ ჰოლი ორკესტრის საოცრად ხმამაღალმა გუგუნმა გამოაფხიზლა.დარბაზმა აპლოდისმენტით გადაფარა ვიოლინოსა და როიალის შეხმატკბილებული საუბარი და წამში სიჩუმემ გააყრუა არემარე.სცენაზე ის იდგა,წითელი პუანტებით.შეშფოთებას.. არა,უფრო სევდას გამოხატავდა მისი მზერა.დახმარებას ითხოვდა.არავინ,აღმოჩნდა რომ დახმარებოდა და ეს საშინელი პუანტები გაეხადათ მისთვის.. ერთი წრე,მეორე,მესამე და სისწრაფესთან ერთად დარბაზი უფრო და უფრო უმატებდა ტაშის ცემას.

დაიღალა.

“- ჯულიენ.. ჯულიენ.. ვინმემ.. მომაშორეთ ეს პუანტები!”

- ცეკვა! ცეკვა! – გუგუნებდა ჰოლი. – შენ პრიმა ხარ.ვიკი შენ პრიმა ხარ.იცეკვე,უნდა იცეკვო.ცეკვა,ხომ შენი ცხოვრებაა.ასე თავად აირჩიე! ხოდა იცეკვე,გააკეთე ის რასაც დარბაზი შენგან მოითხოვს.შენ დათმე ჯულიენი.. ის აქ არ არის! არავინ იზამს ამას.არავინ გაგხდის წითელ პუანტებს!

გადაეშვა.უსასრულობაში გადაეშვა.შორს ჰოლისგან,ადამიანებისგან,წითელი პუანტებისგან და ცხოვრებისგან – ცეკვისგან.თასმები თავისით შეიხსნა და თავისუფლება იგრძნო.

დაისვენა.

- საოცარია,საოცარი! მან სასწაული მოახდინა..

ასეთი შთაბეჭდილების მიღწევა,მხოლოდ სულისა და სხეულის დიდი აგონიისას არის შესაძლებელი.როცა ჰკითხეს რატომ ცეკვავო,უპასუხა რომ დანამდვილებით არ იცოდა,მაგრამ მისთვის აუცილებელი იყო ეცეკვა.ახლა მის მაგივრად სხვამ უპასუხა..

- მას მეტი უნდოდა,უფრო მეტი ვიდრე ცეკვა.მას სურდა შეექმნა რაღაც  გრანდიოზული სულ მცირესგან – პრიმა ბალერინა საკუთარი თავისგან.მაგრამ დაავიწყდა ეკითხა ცხოვრებისთვის – რა უნდოდა ცხოვრებას მისგან?..

მწუხარება გაივლის,მერწმუნეთ.ცხოვრება კი ძალიან უმნიშვნელოა.ამის შემდეგ თქვენ იცეკვებთ,როგორც არავინ სხვა.

გარდაიცვალა.

პ.ს.

- ერთ დღეს,როცა უკვე საკმაოდ მოხუცი ვიქნები,მინდა ახალგაზრდა გოგონამ მკითხოს,როდის ვიყავი ჩემს ცხოვრებაში ყველაზე ბედნიერი.. და მე ვუპასუხებ.იცი ჩემო ძვირფასო,ზუსტად არ  მახსოვს ადგილი,მაგრამ ახლოს სადღაც ხმელთაშუაზღვასთან.ვიქტორია პეიჯთან ერთად ვიყავი.”რა?”- გაიკვირვებს იგი,”თქვენ ცნობილ,საოცარ მოცეკვავეს გულისხმობთ,პრიმა ბალერინას?” – მე სიამაყით დავუქნევ თავს და დავადასტურებ,დიახ ჩემო გოგონა,მახსოვს ის შენსავით ახალგაზრდა იყო და ჩვენ ერთმანეთი.. ძალიან გვიყვარდა.

ჯულიენი.

სამი წლის რომ ვიყავი ოჯახში მითხრეს,რომ ღამით,როცა მე დავიძინებდი ჩემს საყვარელ ნაძვისხესთან,სანტა ნიკი აუცილებლად დამიტოვებდა საჩუქარს,რომლის ნახვასაც მე დილით შევძლებდი.მაშინ დედას ვთხოვე ღამით კარი არ ჩაეკეტა,იმიტომ რომ ჩვენს სახლს ბუხარი არ ჰქონდა და სანტა ხომ უნდა შემოსულიყო საიდანღაც.მაშინ მამამ მითხრა,რომ სანტას ყველა სახლის გასაღები ჰქონდა და რომ,არც ჩვენი იყო გამონაკლისი.. მე კიდევ მახსოვს პირველად იმ წელს შემორჩა ჩემს მეხსიერებას საზიზღარი გრინჩი და თავს ვიიმედებდი,რომ ამ შემთხვევაში ჩემი ნაძვისხეც და საჩუქრებიც მას გადაურჩებოდა..

რა არის გასაკვირი იმაში,რომ იმ ღამით ვერა და ვერ დავიძინე.მეჩვენებოდა დიდი,თეთრწვერა და ღიპიანი ბაბუა,როგორ იპარებოდა ჩემს სახლში და ნაძვის ხის ქვეშ საჩუქრებს ალაგებდა.იმ ღამით საშინელი ქარი ქროდა,ვფიქრობდი სანტას რამე არ მოუვიდეს და საჩუქარი სულაც არ მინდა-მეთქი..

თუმცა,დილით საჩუქარი ნაძვის ხის ქვეშ დამხვდა.დამხვდა,მაგრამ ამ საჩუქარს დედას და მამას სურნელი ასდიოდა.პატარა შკატულკა იყო,მოცეკვავე ბალერინათი,რომელიც დღემდე ჩემს საყვარელ მუსიკას უკრავდა.. მაგრამ ეს სწორედ ის შკატულკა იყო,რომელიც საგულდაგულოდ დამალული,დედას ბრჭყვიალა ნივთების შესანახ თაროში ვიპოვე წინა ღამით,სულ ეს იყო..

არაფერი მითქვას,საჩუქარიც დიდი სიხარულით მივიღე,მაგრამ იმ დღის შემდეგ ყოველ ახალ წელს სახლში გრინჩს ველი ხოლმე,ჩემს საყვარელ გრინჩს,რომელსაც საკუთარი ხელით გავატანდი საჩუქრებს,ოღონდ მცოდნოდა რომ ბედნიერი იქნებოდა..

სანტა ნიკი და მე კიდევ სწორედ ამ დღის შემდეგ დავშორდით ერთმანეთს..

ქვეყნად ბევრი სანტა მყავს,რომლებიც საჩუქრებს ჩემთვის არ იშურებენ,მაგრამ  მას შემდეგ ვოცნებობ ვიყო სინდი,რომელმაც გრინჩს შობა შეაყვარა.. და ყველას ერთად გავაგებინოთ,რომ მთავარი ახალ წელს ეს ბუთხუზა ბაბუა და მისი ჩუმად ნაჩუქარი საჩუქრები კი არა გაჩუქებული სითბოა,რომელსაც ყველა გრინჩიანელს და არ მხოლოდ მათ დიდი სიხარულით გჩუქნით!

და თქვენ ვის მხარეს ხართ გრინჩის თუ სანტასი?

ბედნიერ შობა-ახალ წელს გისურვებთ,მხიარულებით და საჩუქრებით სავსეს ნაძვის ხის ქვეშ,იქნებ ცოტა გრინჩთანაც გამატანოთ.. )