ცნობილი კედელი

ერთ-ერთი ცნობილი სიმღერის (“გმირები”) ტექტი ერთი რამის ხილვის შემდეგ დაუწერია ავტორს. ორი შეყვარებული თურმე ერთმანეთს ყოველ დღე ხვდებოდა ბერლინის კედელთან და სამუშაო სტუდიის ფანჯრიდან ამის შემხედვარე ბოვის, გაუფიქრია, რომ ისინი შეიძლება გამხდარიყვნენ გმირები, რომლებიც ამ კედელს დაანგრევდნენ. ბერლინის კედელი სიმბოლურია, თორემ განა ცოტა კედელი გვაქვს აღმართული ადამიანებს ერთმანეთს შორის. ზოგი განზრახ და ზოგიც უნებლიედ, თავისით აღმართულა.. განსაკუთრებით კი საკუთარ თავში, კედელს გაუყვია ჩვენი სული და სკმარისია პატარა ბზარი გაჩნდეს, რომ ნელ-ნელა დაიწყება ამ კედლის ნგრევა..

კარგად ვამჩნევთ ჩვენს თვალწინ აღმართულ კედელს, მაგრამ ჩვენში აღმართულს ვერა. ბრძოლა კეთილსა და ბოროტს შორის მუდმივად მიმდინარეობს ჩვენს გონებასა და გულში. ამბობენ, როცა იქ სიყვარული შეიპარება, ბზარად დაამჩნდება მასში არსებულ კედელს და როგორც კი ამ კედლის ბოლო ნარჩენი ჩამოინგრევა, საფუძვლიანად მოიკიდებს ფეხსო, მაგრამ ამას მხოლოდ ამბობენ.. ჩვენ პირიქით, უფრო მეტს ვხედავთ, როგორ გაამაგრა ბოროტებამ და ღვარძლმა ეს კედელი და არ არსებობს არაფერი ამ ქვეყნად, რომ იგი დაარღვიოს.

მერე რა მოხდა სულ ერთხელ რომ მოვიტყუოთ, სულ ერთხელ რომ მოვიპაროთ, სულ ერთხელ რომ დავივიწყოთ მიცემული პირობა.. და რა იქნება სულ ერთხელ, რომ გავაკეთოთ სწორი არჩევანი? მართალია, მაინც არ იქნება საკმარისი. ჰოდა ჩვენც, ზარმაცი ადამიანები, მოკლე და მარტივ გზას დავადექით..

ვინ იცის იქნება მთელი 28 წელიწადი ხვდებოდა ეს წყვილი კედელთან, მაგრამ 28-ე წელს ხომ დაანგრიეს მათ იგი, ოცდარვა წლის შემდეგ ხომ გახდნენ გმირები?! აი, რა არის მთავარი, საბოლოო გამარჯვება.

არის კიდევ ერთი ცნობილი კედელი, რომელზეც ყველა ოცნებასა თუ სურვილებს აწერს ხოლმე. მას “ლენონის კედელი” ჰქვია. იგი ძირითადად სიმღერების ტექსტებითაა სავსე და ფერადი ნახატებით. ეს კედელი განა მხოლოდ კნოკრეტული პიროვნების სიყვარულის გამოხატულებაა, არამედ ერთობისა და  იმედის, თავისუფალი ახალგაზრდული სულისა და ხელოვნების..

“შენ შეიძლება იყო ძუნწი და ბოროტი. მე ვიყო ლოთი. მაგრამ ჩვენ შეიძლება გვიყვარდეს ერთმანეთი და ეს იქნება მთავარი ფაქტი. ჩვენ ვიქნებით მეფეები და დედოფლები და ჩვენ აღარ დაგვჭირდება კედლები, რომ თავი დავიცვათ ერთმანეთისაგან. ჩვენ დავამარცხებთ ბოროტებას მუდამ და მუდამ.. ჩვენ შეგვიძლია ვიყოთ გმირები, თუნდაც მხოლოდ ერთი დღით.. ჩვენ შეგვიძლია ვიყოთ გადამრჩენები მხოლოდ ერთი დღით.”

და ეს იქნება მომენტი, როცა ჩვენ შევიგრძნობთ უსასრულობას..

სან-ფირო

კარგ ქუჩაზე უნდა იყოს ქვაფენილიანი ვიწრო გზა, მაღალი ფერადი სახლები ლამაზი აივნებითა და ფერადი ყვავილებით, ადგილი მოხეტიალე მუსიკოსისთვის, პატარა ბიბლიოთეკა, ბილიკი ველოსიპედისთვის და ცოტა ფეხით მოსიარულე.
აუცილებელია, ამ გზაზე დადიოდეს ტრამვაი და ფოსტალიონი.
სასურველია, ღამით იყოს ლამპიონებით განათებული და მშვიდი. სწორედ ასეთი იყო ქუჩა სახელად – სან-ფირო.

ერთ-ერთ სახლში მამა უყვებოდა შვილს მორბენალ სპილოებზე. ღამით სიზმარი ნახა პატარამ, როგორ თამაშობენ სპილოები დაჭერობანას. დილით სკოლაში მოუყვა თანაკლასელებს ეს ამბავი და განაწყენდა, რა გაუკვირდათო?! შინისკენ მიმავალმა თავის ქუჩაზე დეიდა ჯინას გამომცხვარი ცხელ-ცხელი ფუნთუშები დააგემოვნა, სკამზე ჩამოჯდა და მოხეტიალე მუსიკოსს უგდო ყური. რომ გაიზრდება მოაგონდება, როგორ შეაყვარა კარგი მუსიკა მუსიკოსმა, რომელიც ყოველ საღამოს მის ქუჩას სრულყოფილს ხდიდა ხოლმე.

ზემოთ ხსენებული დეიდა ჯინა ფუნთუშებს განა მხოლოდ ერთი ბიჭუნასთვის აცხობდა. მთელ ქუჩას აავსებდა ხოლმე ღუმელიდან ახლად გამოღებული ცხელი, ჩირიანი და ქიშმიშიანი ფუნთუშების სურნელი. პირველს ქაღალდში გაახვევდა და პატარა მარიას მუსიკოსთან გაატანდა ხოლმე, ვიდრე ცხელია ტკბილად მიირთვასო. მერე ამაყად განაგრძობდა ცხობას, სულ ჩემი ფუნთუშების ბრალია მისი მუსიკა ასეთი ტკბილი რომ არისო.

ბატონი ჩარლი, ფოსტალიონი, დაუმშვენებდა ხოლმე მხარს ბიჭუნას სკამზე. თანაც ბევრი არაფერი ჰქონდა საქმე. ძირითადად ნომერ 7-დან 22-ში აგზავნიდა ერთი მამაკაცი ყოველ კვირას წერილს, ჩარლის კი შემდეგ 22-დან 7 ნომერში იგივე წერილი უკან მიჰქონდა, წარწერით “დაუბრუნდეს გამომგზავნს.”

ყოველ ორშაბათ დღეს, როგორც კი ბავშვებს სკოლაში დატოვებდა, მისის დონოვანი ბიბლიოთეკაში შეირბენდა და სადილის მზადების პროცესში წასაკითხ წიგნს გაიყოლებდა შინ. რამდენჯერ დაუსვრია ქურა უყურადღებოდ მიტოვებულ კერძს და ღია ფანჯრიდან გასული შეხრუკულის სურნელი არევია დეიდა ჯინას ფუნთუშების სურნელს. დაფრთხებოდა ჯინა, მე ხომ არ დამიგვიანდა ღუმელის გამოღებაო, მაგრამ მალევე დამშვიდდებოდა და ჩაეღიმებოდა ახალგაზრდა დიასახლისის დაბნეულობაზე.

მაგრამ სან-ფიროზეც ისევე ღამდებოდა, როგორც სხვა არარსებულ ქუჩებზე. მზე მუდამ ღრუბლებში რჩებოდა და არსად ჩადიოდა, არც არსაიდან ამოდიოდა ხოლმე დილით. უბრალოდ ღრუბლები გადაეფარებოდნენ და მერე ისევ შორდებოდნენ მას.

მარადიულ გაზაფხულს დაეპყრო ქუჩა და მუდამ ყვაოდნენ ყვავილები აივნებზე. ტრამვაიც სან-ფიროს ერთი ბოლოდან მეორეში გადიოდა და შემდეგ უკან ბრუნდებოდა, ეს იყო და ეს.

სან-ფირო იყო ჩაკეტილი ქუჩა, საიდანაც ვერასდროს მოახერხა ბედნიერებამ რომ გაპარულიყო.

ამარილისი

ამარილისი ორქიდეა იყო, რომელსაც მე დავარქვი ამარილისი, რადგან იგი არ იყო მხოლოდ ვარდისფერი ორქიდეა ..

შუქნიშანზე დრო ვიხელთე. შემდეგ წითელს დაველოდები-მეთქი გავიფიქრე და ქუჩას მივაშტერდი. ურეაქციო სახეები შემეფეთნენ. აქამდე უბრალოდ ვუცქერდი, მაგრამ მერე შემეშინდა.. შემეშინდა იმის, რომ მეც მათ ვგავდი. რაღა რჩება ადამიანში, როცა ემოციებს კარგავს? ალბათ, ვგავდით ნახატებს, რომლებიც უნიჭო მხატვარმა დახატა და დაავიწყდა ყველაზე მთავარი ეჩუქებინა მათთვის, ემოცია. თუნდაც ყოფილიყვნენ მოწყენილნი, მაგრამ არა –  ინდეფერენტულნი.

ხადახან საჭიროა მიგვატოვონ, რათა დავრწმუნდეთ მათ მნიშვნელოვნებაში..  ოღონდ არა ემოციებმა.. დაე, მიგვატოვონ ახლობლებმა, მაგრამ არა ჩვენმა საკუთარმა “მცირედმა”, რაც ადამიანდ გვაქცევს.

მე მაიძულებენ ვწერო ისე, როგორც მათ სურთ.. მათი წესებით. მე სხვანაირად მინდა წერა.. მე თავისუფლება მიყვარს, განსაკუთრებით ამ საკითხში.

მათ სურდათ ჩემს ემოციებსაც მივეტოვებინე და ისინიც წავიდნენ. რა ვარ მათ გარეშე? სწორედ მაშინ გავხდი ნახატი, რომელსაც მტვერი დაფარავს სარდაფსა ან სხვენში..

მარტო ვიდექი ქუჩის ერთ მხარეს და გავიფიქრე კიდეც, რა მარტო ვარ-მეთქი.. აი, გაზაფხულზე რომ გცივა ხოლმე.. ძალიან რომ გცივა.. და მეც მციოდა ჩემი ემოციების გარეშე.

ადრე მითხრეს ყველაფერი უკან ბრუნდება, მხოლოდ ლოდინი უნდა შეგეძლოსო. ამიტომაც ველოდები იმ იმედით, რომ ოდესმე დაბრუნდებიან..

მაგრამ ვგრძნობ რომ ვიღლები, რადგან ადამიანებს ყველაფერი გვღლის, რაც გვხარებს ისიც კი ადრე თუ გვიან.

მერე უცებ გადავიფიქრე და ეს იყო დღე, როცა ველოდი მწვანე ფერს შუქნიშანზე, რათა გზა გადამეკვეთა.

გადავკვეთე. ოთახში შევედი, ღია ფანჯრები სწრაფად დავხურე, ხმაური შეწყდა. თაროებს მივუახლოვდი, ვეძებე.. ძალიან დიდხანს, მაგრამ იქ არ იყო.. არც ერთ წიგნში დამხვდა ჩემი ემოციები.

მერე ჩემი ამარილისი შემეფეთა ერთ-ერთ თაროზე, ყვავილები გახუნებოდა. სწრაფად მოვიტანე წყალი და ჩემი ყვავილი გამოვაცოცხლე. მერე ძირს მიმოფანტულ წიგნებს დავხედე და გამიკვირდა.. ფანჯრები ისევ გამოვაღე. მშვიდად, სათითაოდ ვიღებდი იატაკიდან და ფანჯრიდან ვისროდი. ოთახში გავიგონე, გარეთ ისინი აყაყანდნენ.. მათში ემოციებმა გაიღვიძეს.. ბრაზმა, შეშფოთებამ, გაკვირვებამ. ხელში ბოლო წიგნი მომხვდა, რომ დავხედე მივხვდი ბედნიერი ვიყავი და ისიც მაშინვე გადავაგდე ფანჯრიდან. მე ვეღარასდროს დამიმონებენ ფურცლები..

მას შემდეგ ჩემი “მცირედი” მუდამ ჩემთანაა და მე აღარ მავიწყდება ჩემი ამარილისის არსებობა.

გათავისუფლებული ჯინის ამბავი

რაღაც უფორმო სხეულის კედლებს ასკდებოდა, რაც თვალი გაახილა მას შემდეგ. “მას შემდეგ” კი დაახლოებით რამდენიმე წელია. დიახ ახალგაზრდაა, მაგრამ უკვე დაღლილი. ან უბრალოდ გადაღლილი და ახლა ყველაფერი ტრაგედიად ეჩვენება. გაივლის კიდევ რამდენიმე წელიწადი და ლამისაა ინატროს დახვრეტის მოლოდინში კედელთან იდგეს. მისი ცხოვრება ხომ ისე ძალიან ჰგავს 100 წლიან მარტოობას.

იგი პირამდე სავსეა, მხოლოდ სიცარიელით. რომ შეეძლოს ცათამბრჯენიდან გადმოხტომა, ნახტომის წინ უკანასკნელად არც კი ამოისუნთქებდა ისე გადაეშვებოდა.

მან ზუსტად იცის რა არის ბედნიერება. იგი სიტყვა “თავისუფლების” მნიშვნელობაში – გათავისუფლებაშია. მდინარის დინებას მკვდარი თევზები კი არ მიჰყვებიან, მდინარეს თავად მიჰყავს ისინი სადღაც შორს, სადაც თავად გადაწყვეტს.. მდინარემ თავად დახოცა ისინი. ჩვენ კი მკვდარ თევზებს მოვიხსენიებთ, როგორც არაფრის მაქნის არსებებად, არადა რა მძიმე იყო მათი განაჩენი.. რა მძმე იყო სიკვდილი მაშინ, როცა ყველაზე მეტად გინდოდა სიცოცხლე.

როცა კედელთან დგახარ და წუთში დაგხვრეტენ, საერთოდ არაფერზე ფიქრობ, არც ცხოვრების საუკეთესო წუთები გივლის თვალწინ, არც გენანება განვლილი წლები, არც არაფერი გესმის.. მხოლოდ ერთი – საკუთარი გულისცემა. დუგ-დუგ! ამ წამამდეც კი ისე გამალებით ურტყამს მკერდს. გონება შეეგუა დასასრულს, გული კი არ ნებდება დუგ.. დუგ და ეს ხმა გასროლის ხმას ერევა, ისე რომ ვეღარც ამჩნევ ტკივილი შიგნიდან დარტმის იყო თუ ტყვია შეგეხო.

მაგრამ მიუხედავად ყველაფრისა, ჩვენ მარტონი ვუმკლავდებით დაბადებისას ტკივილებს და სიკვდილის დროსაც იგივე მეორდება. ისევ მარტონი ვხვდებით სამუდამო განსასვენებელს გამოკეტილ უცხო ფორმის სხეულში. და ამის შემდეგაც არ მთავრდება მარტოობა..

განუწყვეტლივ იბრძვის სული თავისუფლებისთვის, ჩვენ კი ჯინივით სხეულში გვყავს გამოკეტილი და სამუდამო მარტოობა, ბოლოს კი დახვრეტა მივუსაჯეთ. წლების განმავლობაში ერთხელ მაინც, რომ ღირსებოდა საზღვრების გადალახვა, მის განუწყვეტლივ ბრძოლას, რომ შედეგი გამოეღო..

“- გენიოსი იქნებოდა კუკარაჩა! სხვა გათავისუფლებული ჯინების მსგავსად..”

დარაბებს მიღმა

სახლში, რომ დავბრუნდი საყვავილეში ჩაწყობილი ვარდები დამჭკნარიყო. ისე დამენანა დამჭკნარი ყვავილებიც კი ნაგვის ურნაში ჩასაყრელად.. საერთოდაც მენანება, რომ კრეფენ. ხშირად გამიგია უთქვამთ: “არა მგონია, რამე ეგრძნოო..”

თავს უბედურება, რომ გვატყდება და საშინლად გვტკივა, იქ სადღაც, ვიღაც ამბობს ალბათ: “არ მგონია რამე ეგრძნოო” და განუწყვეტლივ განაგრძობს ჩვენს წამებას. ნეტავ, სად გადის ზღვარი ძალასა და ადამიანობას შორის. ისევ საკუთარი ძალები და შესაძლებლობებია ჩვენი ყველაზე დიდი მტერი. გრძნობა, როცა იცი შეგიძლია სძლიო და ამას სიამოვნებით აკეთებ.. ამას ჩვენ ხშირად ვაკეთებთ. ვკრეფთ ვარდებს, რომლებსაც ბოლოს მაინც ურნაში ჩავყრით..

ერთხელაც დამჭკნარს, დაბერებულს თქვენც ჩაგაგდებენ “ურნაში” და დარწმუნდებით, მხოლოდ ისე გექცევიან, როგორც ექცევით.. და ყველაფერი რასაც გასცემთ უკან გიბრუნდებათ ან სხვა, ან იშვიათ შემთხვევაში იგივე ადრესატისაგან უკვე ადრესანტად გქეულისაგან.

ჩვენ ბევრი რამ გვგონია და სულაც არ ვუკვირდებით იმას, რომ მხოლოდ და მხოლოდ “გვგონია”. როცა გვინდა ვარდებმა ჩვენი მისაღები ოთახი დაამშვენოს, სულაც არ გვეფიქრება დანარჩენზე, უბრალოდ ყვავილები ოთახს დაამშვენებ და მორჩა..

როდის გახდა რამდენიმე კედელი ჩვენი სამყარო, ჩვენი სამყოფელი.. ბუნებიდან შიგ შეგვაქვს ყველაფერი და ეგოისტებივით მარტონი მივჩერებივართ, მისი მშვენიერებით ვტკბებით. ამ დროს კი “დარაბებს მიღმა ხომ გაზაფხულია”.. მარადიული გაზაფხული ადამიანობისა. მარადიული გაზაფხული მსგავსი შემთხვევებისა, ვარდის ბუჩქს რომ გახედავ და გაიფიქრებ “როგორ ლამაზს ხდის ის გარემოსო”. როცა გრძნობ ფესვებით, როგორ ეჭიდება მის სამყოფელს და შენში ადამიანი იღვიძებს, ღიმილით შორდები იქაურობას..

თურმე ვარდები კი არა, ჩვენ ვართ უგრძნობნი.

თურმე ხდება ისეც, რომ ხანდახან ჩვენს სურვილებს სამართლიან გადაწყვეტილებას ვარჩევთ, რადგან ეს სწორი არჩევანია.

ლიმიტი

***

ერთხელ, როდესაც ჩემი საყვარელი ტკბილეულობის დახლთან ვიდექი რიგში ახალგაზრდა, ასე ოცი-ოცდაორი წლის გოგონამ ურიგოდ გადაყწვიტა გავლა და მთელი რიგი აყაყანდა, გოგონა უკან გადააგდეს და ყველაფერი ამ რიგივით წესრიგში ჩადგა. მაშინ  ჩემს გონებაში გამჯდარი აზრი იმის შესახებ, რომ ტკბილეულის მოყვარული ადამიანი თავად ტკბილს ნიშნავდა წამებში წაიშალა.. მახსოვს მთელი დღე ცუდ ხასიათზე ვიყავი, არ ვიცი იმიტომ რომ გოგონას მოექცნენ ასე, თუ ჩემი შეხედულება რომ გაქარწყლდა.

ამას მიჰყვა სხვა შეხედულებელიც და მივხვდი, რომ გავიზარდე. გამახსენდა ექვსი წლის, რომ ვიყავი როგორ ვნატრობდი “დიდობას”. აი უკვე, როცა მივხვდი რომ ვიყავი – გადავიფიქრე. დღეს ბავშვებს ვეკითხებოდი, რომ გაიზრდებოდნენ რა უნდოდათ გამოსულიყვნენ, მათ ზუსტად მიპასუხეს რა სურდათ. მასწავლებლები, ნაყინის გამყიდვლები, პოლიციელები, მკერავები და კოსმონავტებიც კი იყვნენ მათ შორის.. მერე ვუყურებდი, როგორ თამაშობდა ერთად ორი მომავალი ადვოკატი და სულ გამიფუჭდა განწყობა, რომ წარმოვიდგინე ერთ დღესაც ისინი ერთმანეთს დაუპირისპირდებოდნენ.. მათი ტოლი, რომ ვიყავი მეც ზუსტად ვიცოდი რა მინდოდა, ახლა კი ყველაფერი ბევრად რთულადაა..

როდის დაგვავიწყდა ადამიანებს, რომ როცა  ერთმანეთის გვერდით ვართ ყველაფერი ბევრად მარტივია. მარტო, რომ დატოვებენ საკუთარ თავსაც და შენც, მსგავს ცოდვას სჩადიან, ცისფერ ცას რომ წითლად გადაღებავდეს ვინმე. მერედა ისე ახლოსაა ცა ჩვენთან. ისე გვერდით. ჩვენ კიდევ ავხედავთ და “რა შორს ხარო” გავიფიქრებთ. მზესაც ასე გავცქერით, მაგრამ მე ვიცი სად არის რეალურად მისი ადგილი.. იგი ჩვენს გულებში ცხოვრობს და ანათებს.

მე ისეთი გამოუსწორებელი ოპტიმისტი ვარ, რომ ყოველი პესიმისტური ფიქრი დამფრთხალი ცხოველივით გარბის ჩემი გონებიდან. მერედა რა ძლიერია გონება! შენ სოწრედ ისე ხარ, როგორც “იქ” გადაწყვეტ..  და იქნები ის, რასაც “იქ” გადაწყვეტ ადრე თუ გვიან..

ამის შემდეგ ჩემთან ერთად ცას, რომ ახედავთ გაიფიქრეთ:

“შენ არ ხარ ლიმიტი!”

მთვარეზე ხომ ადამიანის ნაბიჯებია, აი იმ პატარასი, რომ მითხრა კოსმონავტი გამოვალო.. და მას ძალიან უყვარს გოგონა რიგიდან, ტკბილეულობის დახლთან.

ორი ადვოკატიდან, მხოლოდ ერთს აუხდა ოცნება.. მაგრამ იქნებ ასეც სჯობდა.

ერთადერთი

მე ვარ ერთადერთი, ვისაც ეს ამბავი უამბეს..

” უბრალო, ჩვეულებრივი დღე იყო, ამიტომ არავის დაამახსოვრდა, მაგრამ მე.. უჩვეულოდ მშვიდი იყო სამყარო დილიდან. ამინდის პროგნოზში თოვა გამოაცხადეს და რა თქმა უნდა საწინააღმდეგო გამართლდა: მზიანი დღე გათენდა. დღეს ცა არც ისე შორს იყო ჩვენგან, როგორც ჩვეულებრივ არის ხოლმე. ისე ახლოს, ისე გვერდითაა ახლა იგი. შიგ გულში, კრიალა ცისფერია. აღარ ცხარობს, აღარ ბოროტობს.. გადაიფიქრა მოეთოვა. დაგვინდო. მაგრამ ჩვენ ხომ ისედაც შეჩვეულნი ვართ მწუხარებას. თუმც ხანდახან ეს ბარდნაც ისეთი ლამაზი და დროულია. შეხუთულ სულს გიგრილებს და გარწმუნებს, რომ ამ ქვეყნად ყოველმა იცის სად არის მისი ადგილი, მხოლოდ გულში.. სხვების გულებში. ზოგი მზედ ანათებს და ზოგიც წვიმად მოდის.. სწორედ ამ დღეს პირველად გავიფიქრე, ნეტავ ვის გულში ვარ მზე და ვისში წვიმა-მეთქი.. შევეცადე კიდეც გამომეცნო. მერე გული ავიცრუე, მივხვდი რომ ვერადროს მივხვდებოდი ამას.. თავადაც, რომ ეფიცათ ესა და ეს ხარ, ისეთი კარგი ხარო.. ყოველთვის ეჭვი შემეპარებოდა ამაში. ჰოდა დღემდე მეპარება კიდეც. ისეთი ადვილია ილაპარაკო, მაგრამ ძნელი – დაარწმუნო.

მერე ამ ყველაფერმა ისე გადაიარა, როგორც თოვამ იცის ხოლმე და ცა ისევ გაკრიალდა.. მე და თქვენ ვიღაცის გულში მზე ვართ, ვიღაცის – თოვა. რა მნიშვნელობა აქვს ვისია გული. ისე უხარიათ ამ გულებს ჩვენი არსებობა, როგორც კარლსონს მურაბისა და მგელს – კურდღლის. და ჩვენ უბრალოდ გვიყვარს იმიტომ, რომ გვიყვარს.”

ახლა თქვენ ხართ ერთადერთი, ვისაც ეს ამბავი უამბეს.. და თუ ოდესმე გადაწყვეტთ სხვასაც უამბოთ, არ დაგავიწყდეთ უთხრათ, რომ ის არის ერთადერთი ვისაც ეს ამბავი უამბეს, რადგან ჩვენ ძალიან გვიყვარს როცა “ერთადერთი” ვართ.