დე.

The little things of you in me.

არ მახსოვს რა ვიგრძენი პირველად,რომ დაგინახე. გულისშემაღონებლად ვტიროდი, მაგრამ ვიცი რომ შენთვის ეს უსაზღვრო ბედნიერება იყო. ცხრა თვეს საკუთარი სხეულით მიფთხილდებოდი და ამ ქვეყნად მომავლინე. იქნებ სულაც არ გინდოდა ასეთ ცივ სამყაროს ვზიარებოდი, მაგრამ დღემდე ხომ ყველაფერს აკეთებ იმისათვის, რომ ჩემს ირგვლივ თბილოდეს.

შენ ხომ ადამიანი ხარ, რომელმაც პირველად ტირილი მასწავლა და შემდეგ სხვა დანარჩენი..

იქნებ ის შეცვლილი სურვილი მოვევლინე ქვეყანას,ბიჭი რომ უნდა ყოფილიყო და გოგო აღმოჩნდა.მაგრამ სიხარული ერთნაირი იყო.უფროს დაიკოს პატარა ანნა გააცანით და მას შემდეგ ისიც ღირსეულ დობას უწევდა  ნაბოლარას.ნაბოლარასო ვახსენე და ამიტომაც ვარ ალბათ განებივრებული.. მაგრამ მე ხომ  ისევე თავგანწირვით ვცდილობ გაგიმართლო იმედები,როგორც შენ მე მაჩვენე რას ნიშნავს თავგანწირვა,რაღაც ძვირფასისთვის და მეტად მნიშვნელოვანისთვის.

რატომ ერთი?! თუნდაც ყოველივე დღე შენი იყოს! შენიც და მამასიც.. არაფერი მაქვს საწინააღმდეგო.ჩემთვის ხომ არც ერთი დღე გადის რამდენიმე ფრაზის: “დე, ეს მინდა..” “დე,აქ მინდა..” “მა,ეს წამომიღე..” “მა,იქ წავიდეთ..” განა არ გამიფიქრია,იგივე ფრაზების გაგონება ოდესმე მეც,რომ მომიწიოს.. როგორი დამღლელია ალბათ.საიდან ამდენი მოთმინება და მოსმენის უნარი.რჩევა,დარიგება რომლებსაც ყოველთვის ბოლომდე ვისმენ,მაგრამ კარგად იცით როგორიც გამზარდეთ და სულაც არ გწყინთ,ხანდახან რომ მაინც ჩემებურად მირჩევნია გავაკეთო.. მერე დედის წინ მორბენალსაც,ბევრი მისწავლია შეცდომებზე და ასე უფრო მეხმარებით ვიდრე,ცდილობდეთ ძალით ამარიდოთ განსაცდელს..

და დე,იცი რა? მერე რა თუ იშვიათად გამოვხატავ ემოციებს.ის ერთადერთ ხარ ვისთანაც რამის გამოხატვა სულაც არ მჭირდება.შენ ხომ ისედაც ყოველთვის ყველაფერი იცი..

ნეტავ ოდესმე შევძლო დაგიბრუნო ყველაფერი რაც მე დამითმე.. ცოტაც მომეხმარე,დე.. ჯერ კიდევ ვერ მოვახერხე ყველაფრის დამახსოვრება.

 ♥

ცისფრად შეფერილი კაპილარები

მთელი დღე ჟანგბადის ნაკლებობას განვიცდი.შოკოლადის ჭამა ვერ მოვასწარი დილით და.. ხანდახან მართლა მგონია,რომ ადამიანის სიტკბო მის სხეულში შაქრის რაოდენობით განისაზღვრება.

ქუჩაში იმასაც მივხვდი,რომ მწვანე ფერის ნაკლებობაც იწვევს ჩემი გულისცემის ტემპის აჩქარებას.ხმაური მაღიზიანებს.სიჩუმე მამშვიდებს.შიზოფრენიის პირველი სტადიაა,ადამიანობის – ბოლო.თუკი არაფერი გაწუხებს,მგრძნობელობა დაგიკარგავს! თუკი მგრძნობელობა დაკარგე,გული გაგყინვია,ტვინს ნაოჭები მოჰმატებია,სისხლძარღვებში მუქი წითელი სისხლი ცისფრად შეფერილა და თქვენი მკლავისა და ხელის მტევნის შემაერთებელ მონაკვეთზე პატარა ლურჯი ხე გახატიათ ალბათ,რატომ არასდროს დაკვირვებიხართ? ხეს გრძელი ტოტები აქვს და მთელ თქვენს ხელისგულზე იშლება.

ხელებზე დაკვირვებამ უკვე შიზოფრენიის მეორე სტადიაში გადამაგდო,ასე მგონია ერთხელაც ჩემი გაშტერებული მზერისგან გაოგნებული ადამიანი შემიწირავს ცნობისმოყვარეობისთვის.. და ირგვლივ მარად ხელზე ცისფერი ხის გარეშე არსებული ადამიანები მეჩვენებიან,სინამდვილეში კიდევ ასეთი არც ერთი თქვენგანი ჯერ არ მინახავს.

რატომ არავის ესმის ჩემი? ცოტახნით გაჩუმდნენ და მიხვდებიან რა მშვენიერია სიჩუმის ხმაური.ბოლო ხანია სულ ამას გავიძახი და მაინც გაუთავებლად ზუზუნებენ..

ადამიანებს კიდევ თითქმის აღარ ვხვდები.. მხოლოდ არსებებს,რომლების შიზოფრენიის ბოლო სტადიით არიან დაავადებულნი და ხელზე ცისფერი კაპილარებისაგან ხე ახატიათ..

ვგრძნობ როგორ ვრჩები  ჩემს სამყაროში მხოლოდ ერთი,ხელზე მუქი წითელი კაპილარებით დახატული ხითა და შიზოფრენიის პირველი სტადიით დაავადებული ადამიანი.

მგონი უკან ვბრუნდები..

წიკ-წაკ.წკაპ-წკუპ.შშშშრ-ჰჰჰრრ.წიკ-წაკ.წკაპ-წკუპ.შშშ.. უუუმმ,ჰაერი!!

და ჩემს ხელზე წითელი კაპილარები ცისფრად შეიფერნენ..

ჩემი თავისუფლება

წლების წინ ჩიტი მყავდა.საერთოდ ჩიტი თუთიყუში იყო,მაგრამ ჩიტი ერქვა.ასე იმიტომ ერქვა,რომ მე დავარქვი.მე იმიტომ დავარქვი,რომ ჩემი თუთიყუში იყო და იგი ჩემი თავისუფლება იყო.. მისი პაწია ფრთები – ჩემი ფრთები იყო და მისი ძლიერი ნისკარტი – ჩემი სულის  სიძლიერე.ჩემი ჩიტი ადამიანებს  ვერ ელაპარაკებოდა,მხოლოდ მე მესმოდა მისი წვრილი,ყვითლად შეფერილი ყელიდან ამოსული ხმები და ისინი სითბოსა და ბრაზს ერთად გამოხატავდნენ.ყოველთვის მიბრაზდებოდა,რომ გალიაში მყავდა გამომწყვდეული,არადა ჩვენ მშვენივრად გვესმოდა ერთმანეთის,მეც მასსავით გალიაში ვიყავი,მხოლოდ ამას სხვები ვერ ამჩნევდნენ და ვერც ჩემი თუთიყუში.. და იგი მარად და მარად მითხოვდა თავისუფლებას.მე – მუდამ ჩუმად ვიყავი..

ჩიტი თვითონაც სულ პატარა იყო.უკვე ვთქვი ყვითლად შეფერილი ყელი ჰქონდა-მეთქი.ეს იმიტომ,რომ სულ მთლიანად ყვითელი იყო და როგორც თვითონ მიამბო ამაზონის შუაგულიდან,მარაჟოდან.მერე მოინადირეს.მერე ევროპაში მოხვდა,მერე ტყვეობას თავი დააღწია და ბევრი იფრინა.. მერე იფრინა,იფრინა და ჩემს გალიაშიც შემოფრინდა.თავიდან მორცხვობდა,საუბარი არ უნდოდა.. როცა სითბო იგრძნო,ჭამა დაიწყო.ისე მადისაღმძვრელად შეექცეოდა ხოლმე ფეტვს,რომ ორი კილო მოვიმატე სულ რაღაც ორ კვირაში.შემდეგ ალაპარაკდა კიდეც,მხოლოდ ყველა გიჟს მეძახდა.. არა,მაინც წარმოუდგენელია როგორ არ ესმით მისი.მერე რა,რომ ძირითადად მხოლოდ ერთ სიტყვას “ფრენა”-ს გაიძახის.. მეც,რაღაც მსგავსით “თავისუფლებით” ვპასუხობ ხოლმე და ასე გადის დღეები.. უფრო სწორედ,გადიოდა.. სულ გადამავიწყდა,რომ ჩემთან აღარ არის.

ჰო,ახლა ყველაზე მთავარი,რისთვისაც ამდენი ვისაუბრე.. გუშინ,როდესაც ორი წამით სუფთა ჰაერზე გავიყვანე და მზე შეგრძნო იტირა.იტირა და მე შემთხვევით გალიის კარი დამრჩა ღია..

ის დაფრინავს,მე – მე,უბრალოდ.. ისევ გალიაში ვარ.და საშინლად არ მომწონს მისი ფერი.. პირქუშია.ჩემი ჩიტი მენატრება,ახლა რომ ფერად ღრუბლებში ფრინავს და თან ჩემს საყვარელ სიტყვას “თავისუფლებას” ჭიკჭიკებს.მაგრამ,ისიც ხომ აღვნიშნე რომ ჩემი თუთიყუში ჩემი თავისუფლება იყო.. ახლა ჩემგან შორსაა და უბრალოდ უიმედოდ ველი,რომ დამიბრუნდება.. იმედები კიდევ მასსავით თავისუფლად ნავარდობენ ღრუბლებში და არა აქ,ჩემს გვერდით წყეულ მიწაზე..