- გადადე ეგ წიგნი ცოტა ხნით გვერდზე და დამელაპარაკე.

- ვთვლიდი,რომ გამონაკლისი იყავი,იმ ამპარტავანი სქესიდან,რომელიც საკუთარ თავს “ძლიერ სქესს” უწოდებს.. ვინ არ შემცდარა.

- ასე თავად “სუსტმა სქესმა” გადაწყვიტა,მეტი არაფერი.. მოიცა,თვლიდი? ახლა რა შეიცვალა?

- ის,რომ წიგნს “ეგ წიგნი” უწოდე..

- ოჰ,მაპატიეთ თქვენო “უწიგნესობავ”,ვერ მოვასწარი წამეკითხა სათაური და მით უმეტეს ავტორი.აბა,რას კითხულობ?

- “დეიდა ტულას.”

- ისე მეუბნები,თითქოს აჰა და იმდენჯერ მაქვს წაკითხული,სათაური რაა რო,მთლიანი წიგნი ზეპირად ვიცი..

- რა გინდა,რომ გითხრა? ვინ არის ავტორი,მოგიყვე მისი ცხოვრება არამც თუ მხოლოდ მთავარი პერსონაჟისა,არამედ მთლიანად  რა ხდება ნაწარმოებში და ბოლოს შენი არაშესაფერისი შეხედულებები ვისმინო,მხოლოდ იმიტომ რომ გინდა ჩემთან ილაპარაკო.ამ დროს კი ყველაზე მთავარი გავიწყდება,დროს მაკარგვინებ! შენ და უნამუნო,რომ შეგადარონ რას ფიქრობ,რომელთან საუბარს ავირჩევდი?

Read the full post »

ყველა ფანჯარა ჩალეწილია.. ყველა კარი ღიაა.. ქარი უდაბნოს ქვიშასავით ურევს ერთმანეთში აზრებს,მხოლოდ წვიმის იმედად ცოცხლობს მომაკვდავი განწყობა,რომელიც ნელ-ნელა ქაღალდივით იკუჭება და ყოველი ჩანაწერი მათთან ერთად ნაგვის ურნაში ცვივა.. მე კი ისე ვიმსხვრები,თითქოს ჩემი ძვლები შუშისგან იყოს დამზადებული.თითქოს უსულო საგანი ვიყო გრძნობების,ემოციებისა და სურვილების გარეშე.უშნო,ყველაზე უფერულ და მტვრიან ვიტრინაში დადებული,ქუჩის კუთხეში მდებარე მაღაზიაში,ზუსტად იქ სადაც ლამპიონის ნათურა გადამწვარია და არც არავინ აქცევს ამას ყურადღებას..

ასე ადვილად აღარ დავიმსხვრეოდი,მეორე შანსი რომ მქონდეს.. და შემდეგ თუნდაც მთელი სამყარო ამიმხედრდეს..

ამ კუთხის ხომ ყველას ეშინია,არც არაფერია იქ განსაკუთრებული,მაგრამ მაინც.. მბრწყინავ სიბნელეს,გამაყრუებელ სიჩუმეს და უსხეულო მოჩვენებებს ჩაუგდიათ ხელში,ოდესღაც..

ოდესღაც არსებული სინათლე ამ მიტოვებული გარემოსი.დრომ ჩამორეცხა მისი ფერადი კედლები და ქარებმა ჩალეწეს მისი პრიალა შუშები.მოჩვენებებმა კარის დაკეტვაზე უარი თქვეს,ის ყველასთვის ღია.. მაგრამ არავის აქვს იქ შესვლის სურვილი.

ყველაფერი ამ ქვეყნად წარმავალი წასვლით გულს გწყვეტს.შენს მიერ მოპოვებული დიდება ადრე თუ გვიან მათ მიერ იქნება მიტოვებული ბნელი ქუჩის კუთხეში,სადაც ერთ ქარბუქიან ღამეს ლამპიონის ნათურა გადაიწვება და ამას ვერავინ შეამჩნევს.

და მე ხომ მართლა შუშისგან არ ვარ დამზადებული.ჩემში ხომ ყველაფერია ემოციების,გრძნობებისა და სურვილების ჩათვლით.და მხოლოდ ჩემს ყურადღებას იქცევს ეს ადგილი თავისი იდუმალებით.იქ მხოლოდ მე და ის ვართ.. სამყარო,რომელიც ჩემსავით მარტოობას და მათ ბოროტებას გრძნობს..

მე ხომ მხოლოდ სამოთხეს ვეძებ ამ ქვეყნად,რომლისკენაც ფრთების გარეშე მივილტვი.და ვინ თქვა,რომ სამოთხე ნათელია და იქ ნათურა არ არის გადამწვარი..

და თქვენ ყველა ჩემსავით ადვილად მსხვრევადი ნივთები ხართ,მეტი არაფერი..

Read the full post »

მმ.. ცოტა აცივდა არა? თბილი,ლიმნიანი ჩაის სურნელი არ გცემთ ირგვლივ? გაშიშვლებული ხეების დანახვისას არ გივლით ჟრუანტელი ტანში და არ გაციებთ? ნუთუ ცაში ჩიტების დანახვა  სასიამოვნოდ არ გაოცებთ? დღეს ცაში ავიხედე,რაც დიდი ხანია აღარ გამიკეთებია თურმე,იმ წამს გამახსენდა ეგეც.. ორი თვითმფრინავი სხვადასხვა მხრიდან თითქოს ერთმანეთს უერთდებოდდა,მაგრამ ისე საოცრად გადაკვეთეს ერთმანეთის კვალი და უვნებელი აღმოჩნდა ორივე,ცაზე კი ლამაზი იქსიკი დაიხატა,თითქოს ღრუბლები ერთმანეთში აირიაო.. ერთობ ლამაზი სანახაობა იყო,მერე ჩიტების მთელი გუნდი დავინახე,სასიამოვნოდ გამიხარდა.ნაცრისფერი,სულ მთლად ფოთლებ შემოცლილი ხის დანახვაზე შარფი მჭიდროდ შემოვიჭდე ყელზე.შემაწუხა გარემომ,დამაღონა მისმა მოწყენილობამ,მაგრამ.. ცაში ისევ დაფრინავენ ჩიტუნიები.. ესეც გაივლის! ჩაიდანმა სტვენა დაიწყო,ფინჯანში ხმაურით ჩაიღვარა მდუღარე წყალი და მოხარშულმა გამხმარმა ჩაის ფოთლებმა ოთახი საამო სურნელით დაატკბეს.ლიმონი დროდადრო ენაზე იკბინება.მთავარი ის არის,რომ საოცარი გრძნობა ყოფილა როცა უბრალოდ გინდა ბედნიერი იყო და მხოლოდ და მხოლოდ ამიტომ ხარ,ყოველგვარი მიზეზის გარეშე.. მშვიდობიან მგზავრობას გისურვებთ ჯანდაბისაკენ უიღბლობავ, ბოროტებავ, ბოღმავ, არასასიამოვნო ემოციებო, გულისშემაწუხებელო და გამაღიზიანებელო ამბებო და ადამიანებო! აი ახლა,წლის ბოლო დღეს 2011 წელში გტოვებთ ყველას თქვენ და თან მიმაქვს მომავალში, 2012-ში ბედნიერება, მხიარულება, ტკბილი ცრემლების მომგვრელი ემოციები, გრძნობები და ადამიანები! რომელთაც მშვიდ და თბილ წელიწადს ვუსურვებ! დამდეგს გილოცავთ!

Read the full post »