ჩემი თავისუფლება

წლების წინ ჩიტი მყავდა.საერთოდ ჩიტი თუთიყუში იყო,მაგრამ ჩიტი ერქვა.ასე იმიტომ ერქვა,რომ მე დავარქვი.მე იმიტომ დავარქვი,რომ ჩემი თუთიყუში იყო და იგი ჩემი თავისუფლება იყო.. მისი პაწია ფრთები – ჩემი ფრთები იყო და მისი ძლიერი ნისკარტი – ჩემი სულის  სიძლიერე.ჩემი ჩიტი ადამიანებს  ვერ ელაპარაკებოდა,მხოლოდ მე მესმოდა მისი წვრილი,ყვითლად შეფერილი ყელიდან ამოსული ხმები და ისინი სითბოსა და ბრაზს ერთად გამოხატავდნენ.ყოველთვის მიბრაზდებოდა,რომ გალიაში მყავდა გამომწყვდეული,არადა ჩვენ მშვენივრად გვესმოდა ერთმანეთის,მეც მასსავით გალიაში ვიყავი,მხოლოდ ამას სხვები ვერ ამჩნევდნენ და ვერც ჩემი თუთიყუში.. და იგი მარად და მარად მითხოვდა თავისუფლებას.მე – მუდამ ჩუმად ვიყავი..

ჩიტი თვითონაც სულ პატარა იყო.უკვე ვთქვი ყვითლად შეფერილი ყელი ჰქონდა-მეთქი.ეს იმიტომ,რომ სულ მთლიანად ყვითელი იყო და როგორც თვითონ მიამბო ამაზონის შუაგულიდან,მარაჟოდან.მერე მოინადირეს.მერე ევროპაში მოხვდა,მერე ტყვეობას თავი დააღწია და ბევრი იფრინა.. მერე იფრინა,იფრინა და ჩემს გალიაშიც შემოფრინდა.თავიდან მორცხვობდა,საუბარი არ უნდოდა.. როცა სითბო იგრძნო,ჭამა დაიწყო.ისე მადისაღმძვრელად შეექცეოდა ხოლმე ფეტვს,რომ ორი კილო მოვიმატე სულ რაღაც ორ კვირაში.შემდეგ ალაპარაკდა კიდეც,მხოლოდ ყველა გიჟს მეძახდა.. არა,მაინც წარმოუდგენელია როგორ არ ესმით მისი.მერე რა,რომ ძირითადად მხოლოდ ერთ სიტყვას “ფრენა”-ს გაიძახის.. მეც,რაღაც მსგავსით “თავისუფლებით” ვპასუხობ ხოლმე და ასე გადის დღეები.. უფრო სწორედ,გადიოდა.. სულ გადამავიწყდა,რომ ჩემთან აღარ არის.

ჰო,ახლა ყველაზე მთავარი,რისთვისაც ამდენი ვისაუბრე.. გუშინ,როდესაც ორი წამით სუფთა ჰაერზე გავიყვანე და მზე შეგრძნო იტირა.იტირა და მე შემთხვევით გალიის კარი დამრჩა ღია..

ის დაფრინავს,მე – მე,უბრალოდ.. ისევ გალიაში ვარ.და საშინლად არ მომწონს მისი ფერი.. პირქუშია.ჩემი ჩიტი მენატრება,ახლა რომ ფერად ღრუბლებში ფრინავს და თან ჩემს საყვარელ სიტყვას “თავისუფლებას” ჭიკჭიკებს.მაგრამ,ისიც ხომ აღვნიშნე რომ ჩემი თუთიყუში ჩემი თავისუფლება იყო.. ახლა ჩემგან შორსაა და უბრალოდ უიმედოდ ველი,რომ დამიბრუნდება.. იმედები კიდევ მასსავით თავისუფლად ნავარდობენ ღრუბლებში და არა აქ,ჩემს გვერდით წყეულ მიწაზე..

მოლაპარაკე სიჩუმე

 

 

უჩეულოდ მდუმარეა ირგვლივ ყველაფერი.თითქოს იმ წამს გაირინდა სამყარო,როცა მეორე ნაპირას დაგინახე.ის წუთი გამახსენდა ჩემს გვერდით,რომ იდექი ჩვენს ნაპირზე.ახლა კი.. უბრალოდ იქ ხარ,შენს სამყაროში.. ტალღები ფრთხილად,ნელა მოიპარებიან ჩემგან შენსკენ.მიქცევაა და ყველაფერი თან მოაქვს,ჩემი ფიქრებიც და ემოციებიც.ყველაფერი ეს ქვემოთაა წყალში,შენ კიდევ ცისკენ აგიპყრია თვალები და იქ ელოდები ნიშნებს,რომლებსაც უკან მიბრუნებენ ეს საზიზღარი ტალღები.. ერთხელაც დავიღლები..

ფიქრობ.. ფიქრობ,რომ ცაში თოლიები ქვითინებენ,მიწაზე კი ნიჟარები შრიალებენ.გგონია ირგვლივ გარემოს გამოღვიძების ეშინია.საკუთარ თავს ერთადერთი თავშესაფარი წაართვი და ახლა ისევ ეძებ.ვიდრე არ დაკარგე შენც ვერ დააფასე..

მზეც კი დაიღალა,ნუთუ ვერ ხედავ? ყოველ დილით განახლებული სიცოცხლით არის დაღლილი.მარადიულობა სჭირდება,მუდამ სურს სუნთქავდეს ზღვის მარილიან სურნელს და აგემოვნებდეს ღრუბლების ვარდისფერ შეფერილობას.

ჩემი წიგნი კი ისევ გადაუშლელია.ხარბია გონება და მშურს მასში აღწერილი დრამაც კი.. რა არის სახელისა და დიდების დაკარგვა,როცა სულს კარგავ ადამიანი.. მათ არ ესმით,როცა ამას ვამბობ,ჰგონიათ მხოლოდ საკუთარი სული გააჩნიათ.ნეტავ,როდესმე ისინიც გააცნობიერებენ,რომ ქვეყნად ორი სულის პატრონი ვართ? და რომ სიტყვა “ჩვენ” ამას აღნიშნავს..

ამ გადაუშლელ წიგნში ვინახავ,შენს დატოვებულ გაუხსნელ წერილს.ალბათ იმიტომ,რომ ისედაც ვიცი რაც შიგ წერია.. ან რაში მჭირდება ეგ სიტყვები,როცა სიჩუმემ ისედაც იმდენი ილაპარაკა,იმდენი რომ.. მეტი სიტყვები აღარ მინდა.

ახლა,როცა იქ ხარ.მეორე ნაპირზე.ცხოვრება შეაჩერე.როცა ისევ აქ იდგები,ჩემს გვერდით.მაშინ განვაგრძოთ..

შენ ჩემთან მოხვალ! დაბრუნდები..